0
Brigadier Generals
Chapter 1 : In the room...
" อย่าเพิ่งสิ ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ.... "
" ไม่เป็นไรหรอกน่า... เดี๋ยวก็จะได้ไปอาบน้ำด้วยกันไง? " สาวตาเดียวที่อยู่ในชุดราชนาวีฟุโซะ กำลังสนุกกับการจับกดสาวผมแดง
ที่อยู่ข้างล่างตัวเองบนเตียงขนาดย่อมในห้องส่วนตัวของผู้ที่โดนจับกดเอง ฝ่ายนั้นก็พยายามขัดขืนแต่กลับสู้แรงผู้ที่อยู่ข้างบนไม่ได้
เธอถูกจับข้อมือเอาไว้สองข้าง โดนซุกไซ้คอเล่นตามใจชอบ แม้จะพยายามหันหน้าไปบังแต่ก็ทำไม่สำเร็จ แม้จะขัดขืนแต่มิโอะก็ไม่ได้
ว่าอะไรแม้แต่น้อย เพราะว่าเธอรู้ว่ามีน่าไม่ได้ขัดขืนจริงๆหรอก(หรือเปล่า?)
" อย่า....อย่าทำแบบนั้น... "
" นานๆทีเราก็ควรจะพักผ่อน และผ่อนคลายซะมั่งนะมีน่า " มิโอะยิ้มแสยะ พลางเป่าหูอีกฝ่ายเบาๆจนมีน่าตัวสั่นสะท้าน
" อย่า... "
" เธอปฏิเสธฉันไม่ได้หรอก..... " มิโอะเริ่มรุกเร้า ถอดเครื่องแบบของมีน่าออกอย่างช้าๆเพื่อเล้าโลม มือสองข้างก็ค่อยๆปลด
กระดุมเครื่องแบบสีเขียวแก่ของทหารอย่างเธออก ณ เวลานี้ แม้ชั้นยศทั้งคู่จะห่างกันแค่ขั้นเดียว และมีน่าก็มียศสูงกว่าด้วย แต่มีน่า
ก็ไม่อาจสั่งการให้เธอคนนี้หยุดได้ และลึกๆ เธอเองก็คงไม่อยากให้หยุดไว้เพียงแค่นี้ ทั้งคู่คงต้องถอดยศเอาไว้ชั่วคราวก่อน เพื่อที่
จะได้ใกล้ชิดสนิทสนมมากกว่านี้ยังไงล่ะ
" อ...มิโอะ ดี....ดีจังเลย... " มีน่าครางอย่างมีความสุขเมื่อถูกซุกไซ้เล่นๆ ทำเอาอีกฝ่ายยิ่งอยากทำมากขึ้นไปอีก เมื่อรู้สึกว่า
เธอปลดกระดุมเครื่องแบบของคนที่อยู่ข้างล่างเสร็จแล้ว ก็ยังคงเหลือเสื้อเชิ้ตสีขาวอีกชั้น มิโอะจิ้มหน้าอกอีกฝ่ายเล่นๆ แล้วก็
ลูบสัมผันหน้าอกนั่นเบาๆ
" หัวใจของเธอ...อยู่นี่สินะ "
" เธอจะทำอะไรน่ะ? " มีน่าเหลือบตาลงขึ้นมามองหน้ามิโอะอย่างอายๆ
" คอยดูอยู่เฉยๆละกันน่า... " มิโอะเองก็เขินไม่น้อย เธอหันหน้าหนีซักครู่ ก่อนจะหันมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตบ้าง หน้าอกของ
มีน่า ปรากฏต่อสายตาผุ้ที่กำลังรุกเร้า แม้จะยังปกปิดด้วยบราเซ็กซี่สีแดงเข้ม แต่เพียงแค่ออกแรงดึงหน่อยเดียวก้หลุดออกแล้ว
" เราทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ? " มีน่าถามทั้งที่ยังเขินๆ
" ได้สิ....ก็เรารักกันนี่นา... "
" รักเหรอ?... ฉันนึกว่าฉันลืมความรักไปแล้วซะอีก... "
" รู้สึกกลัวเหรอ? "
" เปล่าหรอก... ฉันแค่... อ " มีน่าไม่ทันได้กล่าวอะเไรต่อไป ก็ถูกรุกเร้าเข้ามาด้วยการสัมผัสที่หน้าอก จากการสัมผัสทีละนิด
ก็ค่อยๆโลมไล้ด้วยความหนักหน่วง จนสาวคาร์สแลนด์ต้องหลับตาพริ้ม
" นุ่มจังเลย... หน้าอกของเธอน่ะ.... " มิโอะชมพลางยิ้ม
" ของเธอก็มีทำไมไม่จับล่ะ? "
" ก็จับของเธอมันนุ่มกว่านี่....อา... " มีน่าครางอีกครั้งเมื่อมือนั้นเลื่อนมาสัมผัสที่ท้อง มีน่าก็หยุดเสียงไว้ด้วยการหายใจถี่ๆ
ซึ่งมันก็ไม่อาจซ่อนความรู้สึกของเธอที่กำลังถูกมิโอะโลมไล้ได้
" ร้องให้ดังกว่านี้หน่อยสิ นี่มันเลยเวลางานแล้ว... เราจะทำอะไรก็ได้นะ.... " มิโอะกระซิบกระซาบ
" เธอพูดไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ อา.... "
" ก็เธอนั่นแหละ...ที่ทำให้ฉันสูญเสียตัวตน... ตัวตนของโดเบอร์แมน มันก็ต้องล่าเหยื่อด้วยความรวดเร็วมิใช่หรือ? "
" อือ... อะไร? เฮือก!!! " มีน่าลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะตกใจเพราะถูกถอดกางเกงไป
" เพราะฉะนั้น ฉันจะกินเธอด้วยความรวดเร็วเดี๋ยวนี้แหละ... " มิโอะชูกางเกงให้อีกฝ่ายดูเล่นๆก่อนจะเก็บเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อ
" อ๊ะ อย่ามองตรงนั้น!!! " มีน่ารีบเอามือมาปิดส่วนนั้นโดยเร็ว แต่ก็ไม่ทันมือมิโอะที่มาจับเอาไว้
" เธอนี่ไม่รู้เหรอ? ยิ่งซ่อนก็ยิ่งอยากมอง.... อา... " มิโอะยิ้มแสยะ แต่มีน่ายังไม่ยอมแพ้ด้วยการเอาขาไขว้กัน
" บอกว่าไม่ก็ไม่สิ..... "
" ก็ได้ๆ.... ในเมื่อเธอขัดขืนฉันขนาดนี้ ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ.... "
" หา? อ!!!! " มีน่าอารามตกใจ เมือมิโอะใช้ใบหน้าซุกไซ้ลงตรงที่หว่างขาของเธอ แล้วของอุ่นๆหยาบๆก็ค่อยๆเข้ามาเล่น
ข้างในตัวเธอ พันตรีจับตัวมีน่าแน่นจนเธอไม่อาจจะดิ้นได้มากกว่านี้ มีน่าต้อถูกมิโอะแกล้งขนาดไหนถึจะพอใจนะ....
" มิโอะ ฉันรู้ว่าเธอเอากางเกงฉันไปใช่ไหม? " มีน่าถามขึ้นในวันต่อมา เธอสองคนต้อรีบตื่นแต่เช้าเพื่อไม่ให้คนในหน่วยสงสัย
" เปล่า ฉันไม่ได้เอาไปซักหน่อย " พันตรีตีหน้าตายทำไม่รู้ไม่ชี้
" ไม่ตลกเลยนะมิโอะ!!! "
" โล่งๆแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วนี่... " มิโอะยิ้มแสยะ แล้วก็แกล้งเข้ามาเปิดชายเสื้อมีน่าขึ้น
" ขอร้องล่ะ เอากางเกงคืนมาเถอะ.... " มีน่ารีบปิดชายเสื้ออย่างอายๆ
" ได้เวลาที่ฉันต้องไปฝึกเช้าแล้ว ไปก่อนนะ~ " มิโอะหอมแก้มมีน่าไปทีก่อนจะรีบออกไป
" เดี๋ยวก่อนมิโอะ!!! เดี๋ยว!!!! " แม้ว่าจะพยายามเรียก แต่พันตรีก็เดินจากไปเสียแล้ว มีน่าจึงต้องหา"กางเกง"สีขาวตัวเก่า
ของเธอมาใส่แทน แล้วก็ออกไปข้านอกเพื่อจะอาบน้ำในยามเช้ามืด
" อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณซาคาโมโต้... " สาวฟุโซะตัวน้อยเข้ามาทักทายเมื่อยามมิโอะกำลังฝึกหวดดาบ
" ไง... พร้อมรึยังล่ะ? "
" พร้อมค่ะ!!!! " มิยาฟุจิตอบอย่าแข็งขัน
" ถ้าวันนี้เธอทำได้ดีล่ะก็ ฉันจะสอนเธอในบทที่แข็งกว่านี้ล่ะ~ " มิโอะยิ้มอย่างอารมณ์ดี
" ดูคุณอารมณ์ดีจังเลยนะคะ "
" ก็แค่ ได้ผ่อนคลาย เมื่อยามเหนื่อยตรากตรำจากศึก มันก็ต้องมีการผ่อนคลายเสียมั่ง จำไว้นะ... "
" ฉันจะจำไว้ค่ะ!!! "
" มิโอะ เนี่ยล่ะก็..... " มีน่าที่แอบมองพันตรีมาจากทางหน้าต่าง ยิ้มและหน้าแดงเป็นลูกตำลึง ตกลง
มิโอะจะเอากางเกงของเธอไปทำอะไรเนี่ย เอาไปดมรึ? หรือเอาไป...
" นี่เป็นกองเอกสารที่ฝ่ายช่างเทคนิคเอามาให้เธอเซ็นเพื่อรับรองการเบิกงบประมาณการซ่อมแซมสไตรค์เกอร์ยูนิตน่ะ " ทรูเด้พรวดพราดเข้ามา
เล่นเอามีน่าตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็สามารถเก็บอาการเอาไว้ได้
" อ๊ะ เหรอ? เข้าใจแล้วจ๊ะ.... "
" ดูเหงื่อแตกชอบกล.... เป็นอะไรเหรอ? "
" เปล่าจ๊ะ วันนี้เธอมีฝึกบินด้วยนี่.. รีบไปเถอะ " มีน่าเข้ามาดันตัวทรูเด้ออกไป เล่นเอาอีกฝ่ายงงๆเล็กน้อย แต่ก็สังเกตว่ามีน่าสวมกางเกงสีขาว
แทนที่จะเป็นสีแดงเข้ม
" กางเกงตัวโปรดของเธอมีไหนหรอ? " ทรูเด้ถาม มีน่าสะอึกไปนิดหน่อย
" เอ่อ...คือ...ฉันหามันไม่เจอน่ะ.... "
" เมื่อคืนก่อนเข้านอน ฉันก็เห็นเธอใส่อยู่นี่? "
" ตื่นขึ้นมาฉันก็จำไม่ได้แล้วว่าเอาไปไว้ไหนน่ะ " มีน่าเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนสีแดงบนใบหน้าของเธอ
" ..... เหรอ? " ทรูเด้ใช้ความคิด เหมือนเธอจะลืมอะไรบางอย่างไปรึเปล่านะ แต่ว่าทันใดนั้นเอง สัญญานเตือนภัยก็ดังขึ้น
หวอ!!!!!!!!!!
" ศัตรู!!!!! " มิโอะตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดัง ไม่นานก็มีเหล่าวิทช์ทั้งหลายวิ่งไปสวมสไตคร์เกอร์ยูนิตของตัวเองจนกระทั่งพร้อมที่
จะออกรบภายในเวลาไม่ถึง 2 นาที
" ศัตรูมาจากทางกริช ระยะห่างไป 2200 เมตร อยู่ในระดับความสูง 2500 ฟุต กำลังมุ่งหน้าไปทางลอนดอนด้วยความเร็วสูง.... " มีน่าที่อยู่
ในห้องบัญชาการรีบรายงานให้เหล่าวิชท์ทุกคนทราบถึงพิกัดของศัตรู
" รูปแบบในวันนี้คือ บาร์คฮอร์นและฮาร์ทมานเป็นผู้นำ มิยาฟุจิกับลีเน่คอยสนับสนุน ชาร์ลีกับลุคคินี่ เธอแยกกันตามสองคนนั้นไป
ส่วนชั้นจะหาคอร์เอง... " มิโอะรีบแจกจ่ายคำสั่งให้กับทหารทุกคน เมื่อทุกคนรับทราบหน้าที่ของตัวเองกันดีแล้ว มิโอะจึงตั้งหน้าตั้งตามองหาศัตรู
เพราะเธอคือผู้ที่มองได้ไกลที่สุดในตอนนี้ เมื่อบินไปซักพัก เธอก็รู้สึกแปลกๆ ศัตรูใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว
" พบศัตรูแล้ว!!! ปฏิบัติการได้!!! " มิโอะสั่งการ ทรูเด้และเอริก้าก็บินหมุนตัวโน้มต่ำลง ตามมาด้วยชาร์ลีและลุคคินีที่คอยตามทั้งคู่อยู่
สุดท้าย โยชิกะและลีเน่ก็คอยสนุบสนุนและคุ้มกันพันตรีที่โล่ใช้การไม่ได้ เสียงปืนเริ่มระดมยิงเข้าใส่เนวรอยอย่างไม่ยั้ง คราวนี้เนวรอบออกจะ
เชื่องช้าไปบ้าง ทำให้ไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ ทำได้เพียงยิงบีมเพื่อไล่ แต่ก็ไม่โดนเหล่าวิชท์เลยซักคน ด้วยทักษะการหลบหลีกที่
ฝึกมาอย่างดีนี่เอง เมื่อยิงไม่นาน เกราะที่แข็งแกร่งก็เริ่มเปราะบาง จนกระทั่ง แตกจนสามารถเห็นแกนกลางได้
" ยิงไปตรงนั้นเลย!!! " มิโอะสั่งลีเน่ให้ใช้ความสามารถยิงไกลยิงเข้า แต่ดูเหมือนบีมจะทำลายกระสุนได้
" มันกันได้!!! "
" อย่าตกใจมิยาฟุจิ ขอให้ทุกคนสาดกระสุนเข้าไปที่แกนกลางพร้อมๆกันเลย!!! " มิโอะสั่งการโดยเร็ว เมื่อทุกคนสาดกระสุนเข้ามาไม่ยั้ง
พร้อมๆกัน ทำให้เนวรอยไม่สามารถกันกระสุนเอาไว้ได้หมด กระสุนค่อยๆทำลายแกนกลางของมันลงไป จนกระทั่งเกิดการระเบิดขึ้น
" ถ้าศัตรูทุกตัวง่ายๆอย่างนี้ก็ดีน่ะสิ.... " ลุคคินีพูดอย่างร่าเริงเมื่อเนวรอยถูกกำจัด
" เอาน่าๆ ถือซะว่ามาเที่ยวเล่นๆอ่านะ " ชาร์ลียิ้มเยาะ
" เอาล่ะ ทุกคนกลับฐานได้... " มิโอะสั่งการสุดท้ายก่อนจะบินนำกลับไป แต่ว่าตอนที่หันหลังกลับไป เกิดมีสิ่งของหลุดมาจากใน
กระเป๋าเสื้อของเธอ มันเป็นผ้าอะไรบางอย่างสีแดงเข้ม มิโอะรีบคว้ามาเก็บก่อนที่จะมีใครเห็น
" คุณซาคาโมโต้ นั่นอะไรเหรอคะ? " สาวฟุโซะตัวน้อยถาม
" อ๋อ แค่ผ้าเช็ดหน้าน่ะ.... " มิโอะตอบเบือนๆไป แต่เหมือนทรูเด้จะนึกอะไรบางอย่างที่ลืมไปในตอนเช้าได้ เมื่อคืนพันตรีก็
ไปที่ห้องของมีน่านี่นา แล้วผ้าสีแดงเข้มนั่น อย่าบอกนะว่าเป็น... แต่ว่าถ้าเป็นอย่างนั้น มีน่ากับพันตรีก็
" ผ้าเช็ดหน้าคุ้นตาดีจังเลยนะคะ.... " ทรูเด้เอ่ยลากเสียง เหมือนมิโอะจะรู้ว่า ทรูเด้คิดอะไร
" คุ้นตาเลยเหรอ? จำผิดไปเองมั้ง? "
" สงสัยว่า กลับฐานแล้ว ดิฉันขอพบพันตรีเป็นการส่วนตัวหน่อยนะคะ.... "
------------------------------------------------------------
