122 replies to this topic

[クロウタドリ]

แบบนี้มิโอะจะโดนลงโทษไหมนี้.....
หนูจุนคงแก้ให้ว่าไปลาดดูแต่เกิดอุบัตติเหตุล่ะนะ....
สินะ... สินะ...??  (มันจะโทรมได้ยังไง...เล่นนอนกลางหาดแบบนั้น)
นอกจากเสื้อผ้าที่โทรม...ร่างกายคงโทรมไปด้วยล่ะนะ - -
(ทรูเดเปลี่ยนไป!?)

[CaRd_ChaN]

ทรูเด้ชั่วมาก......

[shikusho]

ทรูเด้เธอจะรับบทมารร้ายหรอว่าเเต่เอริก้าสู้เขา!

[yoruichi]

อะไรกันเนี่ยะ เจอกันแป๊ปเดียว ก็จากกันอีกแล้ว!

ว่าแต่ ทรูเด้ เธอเปลี่ยนไปอย่าน่ากลัว!

ส่วน เพรีน หวังว่าเธอคงไม่ร่วมมือกับทรูเด้นะ ~~

[1St-Kuro]

Talking About : ไม่น่าเชื่อว่าเราจะมีแรงตื่นขึ้นมาปั่นตอนนี้ 555+  








Chapter 12 : Raining  of  Snowy



    เหตุการณ์ทุกอย่างกลับมาสงบอีกครั้ง  พันตรีได้รับการรักษาจนหายดี  เป็นปกติแล้ว  ทาง 501 ก็กลับมา
ปกติเหมือนเดิม  ไม่มีใครทะเลาะหรือมีเรื่องกับใคร  ช่างเป็นความสงบที่ดีเหลือเกินในเวลานี้  ฤดูหนาวยังคง
ไม่ปราณีใครเหมือนเดิม   อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้  ทำให้เหล่าวิทช์ทั้งหลายต้องมาฝึกกันเป็นหลายเท่าตัว
เพื่อไม่ให้ร่างกายเฉื่อยชา   ทางคนก็ถึงกับต้องพึ่งชาให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายทีเดียวล่ะ  


"   297!!!  298!!! 299!!!  300!!!      "     เหล่าลูกเจี๊ยบที่มาฝึกร่างกายกันในฐานก็ฝึกเสร็จกันพอดี
"   นี่ก็เย็นแล้ว  จงไปทานข้าวแล้วพักผ่อนตามสบายซะ...      "   ทรูเด้ออกคำสั่ง  ทุกคนรับทราบแล้วก็แยกย้ายกันไป
เหลือเพียงเพรีนที่ยังอยู่ในโรงเก็บสไตรค์เกอร์กันสองคน  
"   ผู้กองคะ?      "    
"   มีอะไรหรือ เพรีน?       "    
"   แล้วจะทำยังไงต่อล่ะคะ  ในเมื่อคุณกับหัวหน้ายังไม่คืนดีกันเลยนี่คะ?         "  
"   เธอรอดูอยู่เฉยๆนั่นแหละ  ฉันจะทำในส่วนของฉัน  ส่วนหน้าที่ของเธอ  ถึงเวลาเธอก็จะรู้เอง     "  
"   อย่างนั้นเหรอคะ?       "    เพรีนครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่  แล้วก็รีบเดินจากไป    ทรูเด้เห็นกิริยาเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกแปลกใจ
ยิ่งนัก  เหมือนเพรีนจะต้องคิดอะไรหรือรู้อะไรเกี่ยวกับพันตรีเป็นพิเศษรึเปล่านะ  แต่ก็คงไม่น่าจะกระทบกับแผนการของเธอ
เมื่อคิดได้ดังนั้น  เธอจึงขอตัวกลับไปแช่น้ำให้ผ่อนคลายบ้างดีกว่า

"   เมื่อไหร่คุณซาคาโมโต้จะกลับมาน๊า     "  โยชิกะพูดขึ้นในวงอาบน้ำ  ดูเหมือนลีเน็ทท์จะจำได้
"   ได้ยินว่าประมาณอาทิตย์หน้านี่นา         "    
"   กลับมาเราจะได้
"   พอพันตรีไม่อยู่เราก็หาคอร์ลำบากเหมือนกันนะ          "     เอล่าพึมพำ  ทรูเด้ที่นั่งฟังการสนทนาอยู่นานก็เอ่ยขึ้น
"   ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่  ก็มีหลายครั้งที่เราหาคอร์เจอโดยไม่ต้องพึ่งเค้านะ       "  
"   แต่ถ้าหาเจอเร็วมันก็ดีไปอย่างนะ          "    ชาร์ลีเอ่ย  
"   แล้วไง   อย่าลืมสิว่าไม่มีอะไรที่วิทช์ทำไม่....       "    เมื่อทรูเด้พูดประโยคนี้ขึ้นมา ก็พลันนึกถึงพันตรีได้  เพราะว่า
ประโยคนี้มักจะเป็นคติพจน์ส่วนตัวของพันตรีที่ชอบพูดออกมา  ว่าแล้วก็รู้สึกเจ็บใจ  ที่ความสัมพันธ์ของพันตรีนั้น
ลึกซึ้งกับหน่วยนี้และฐานแห่งนี้มากจนเธอยังเผลอพูดอะไรเกี่ยวกับเขาออกไป
"   มีน่ายังไม่มาอาบน้ำเหรอ?          "      เอริก้าหันไปถามลีเน็ทท์ เมื่อนึกขึ้นได้
"   ก็.. ได้ยินว่างานยุ่งมากเลยน่ะค่ะ  ตั้งแต่พันตรีหายไปหัวหน้าก็ละทิ้งงานไปตามหา ก็เลยพอกงานเอาไว้มาก
เลยทีเดียวค่ะ  ฉันเพิ่งเอาสำรับอาหารเข้าไปให้ก่อนมาอาบน้ำเมื่อกี้นี้เองค่ะ       "      
"   โอ้   คงจะเป็นห่วงพันตรีมากเลยสิ  ถึงกับทิ้งงานเลย     "    ชาร์ลีพูดกึ่งแซวๆ แต่แบบไหนทรูเด้ก็ไม่พอใจนัก
"   ไม่ได้เป็นห่วงหรอกน่า  ก็ทางนู้นเค้าติดต่อมาก็ต้องให้ความร่วมมือสิ    "  
"   เหมือนเธอจะมีอะไรแปลกๆนะบาร์คฮอร์น?      "    ชาร์ลีเริ่มเอะใจที่ทรูเด้มักจะพูดขัดๆเรื่องมีน่าและมิโอะ
"   เปล่าซะหน่อย    ชาวคาร์สแลนด์พร้อมอยู่เสมอ   ไม่มีอะไรที่แปลกประหลาดเข้ามาได้หรอก   "  
"    นั่นสินะ   บางทีฉันคงจะคิดไปเองว่าเธอ....         "  
"    หุบปากไปเลย ชาวริเบเลี่ยน...           "     ทรูเด้ตัดบทอย่างหัวเสีย  แล้วก็รีบลุกขึ้นจากน้ำไป  เล่นเอาทุกคน
ต่างงงกันตามๆไปว่าผู้กองคนนี้เป็นอะไรไปนะ  


"   เฮ้อ   เสร็จงานซะทีนะ   เส้นยาแดงผ่าแปดดีจริงๆเลย        "    มีน่าบิดตัวด้วยความเมื่อยหลังจากโหมกระหน่ำ
เซ็นงานเอกสารจนเสร็จสิ้น   เมื่อรู้สึกตัวอีกที  ในห้องที่มีเพียงเธอคนเดียวช่างเหงาใจจังเลยนะ


[  "   นี่เป็นขวดที่เราเก็บได้ที่ชายหาดค่ะ        "    ซาเนียยื่นขวดใสปริศนาที่มีม้วนกระดาษอยู่ข้างใน  เมื่อสังเกตดีๆ
มีข้อความเล็กๆเขียนไว้ว่า" ถึงมีน่า "   ผู้ที่ถูกจ่าหน้าจดหมายจึงรีบเปิดขวดแกะจดหมายอ่านทันที

     ถึงฉันจะต้องตาย  แต่เถ้ากระดูกของฉันจะต้องปลิวตามลมไปหาเธอให้ได้มีน่า....

"    รู้สึกว่าจะเขียนด้วยเลือดนะคะ     "    ซาเนียกล่าว
"    อ... อือ    ตอนนี้พันตรีก็ปลอดภัยแล้ว  ขอบใจมากนะจ๊ะที่เอาขวดมาให้     "    ]


"    คิดถึงเธอจังเลยนะ....          "    มีน่ามองผ่านไปท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมา  



"   คิดถึงเธอจังเลยนะ....        "    มิโอะพึมพำขณะนั่งอยู่ที่สะพานของโรมาณญ่า  แถบนี้หิมะไม่ตกซักเท่าไหร่
"   ทำไมมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ล่ะ     "    จุนโกะที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมานั่งเล่นด้วยกันกับมิโอะ
"   ก็...ฉันเหงา...       "     มิโอะพึมพำพลางเบือนหน้าหนีอย่างอายๆ  แม้จุนโกะจะเป็นคนที่เธอสามารถเปิดใจได้
แต่ทว่าเรื่องแบบนี้เธอกลับไม่กล้าที่จะพูดมันออกมาตรงๆ
"  คิดถึงมีน่างั้นเหรอ?    "   แม้ไม่ต้องพูด  จุนโกะก็รู้ได้ในทันที
"  แล้วมันผิดเหรอ?      "  
"  เปล่า  แต่คราวนี้ฉันไม่ให้เธอไปหรอกนะ  ใกล้จะหมดวาระของเธอแล้วด้วย   "  
"   เธอจะให้ฉันทรมานแบบนี้ทั้งอาทิตย์เลยเหรอ?      "    
"   นี่เธอรู้จักแต่วิธีแก้เหงาโดยการไปหาอย่างเดียวเหรอ?      "    จุนโกะมองค้อนมิโอะเล็กน้อย  อ่า  นั่นสินะ
จริงๆมันก็มีหลายวิธีที่เธอจะติดต่อกับมีน่าให้หายเหงาได้นี่นะ   แต่ถึงอย่างไรเสีย  เธอต้องทำหน้าที่คืนนี้
ให้เสร็จก่อนสินะ  เพื่อเป็นการทดแทนหน้าที่ที่เธอไม่ได้ทำไป เธอจึงรับหน้าที่อาสาลาดตระเวนรอบๆโรมานญ่า
เพียงคนเดียว  ซึ่งก็ไม่มีปัญหา  เนื่องจากเธอเคยออกลาดตระเวนกับทรูเด้มาแล้ว  แม้ว่าจะต้องตีกันก็เถอะ



"    นี่เพรีน   เห็นมีน่าไหม?     "   ทรูเด้ที่เข้าไปหามีน่าที่ห้องทำงาน  แต่ก็หาไม่พบ  และก็ได้เข้าถามเพรีนที่
เดินผ่านหน้าห้องนี้ไป   แม้ไม่อยากจะพูดถึงศัตรูหัวใจของเธอ  แต่เพรีนก็ต้องตอบไปตามตรง
"   เมื่อครู่นี้  เห็นเดินออกไปข้างนอก...ค่ะ     "
"   อย่างนั้นเหรอ?    ขอบใจนะ     "    ทรูเด้รีบวิ่งออกไปทางโรงเก็บสไตรคเกอร์ทันที   คาดว่าเธอคงจะเดาได้ว่า
มีน่าจะต้องแอบหนีมาเดินเล่นที่รันเวย์ของฐานทัพแห่งนี้แน่นอน   ซึ่งก็เป็นไปตามคาด  เมื่อวิ่งมาถึง ก็พบมีน่า
กำลังเดินเล่นตากหิมะอย่างหงอยเหงา


"    ทรูเด้?   ฮึ!     "   มีน่าหันมาดูคนน่าสงสัยที่ตามเธอมา  เมื่อรู้ว่าเป็นทรูเด้ก็รับหันหลังกลับไปทันที
"    เฮ้ย!!!    ม...มีน่า!!!   รอฉันด้วยสิ!!!     "    ทรูเด้รีบวิ่งตามมาจับแขนมีน่าทันที  แม้มีน่าจะเดินเร่งเท้าขนาดไหน
เหมือนว่าไม่น่าจะหนีทันสินะ   เธอจึงออกวิ่งไปข้างหน้าเลย  แต่มีหรือที่ทรูเด้จะตามไม่ทัน
"   ปล่อยฉันนะทรูเด้!!!       "    
"   งั้นก็หยุดวิ่งก่อนสิแล้วฉันจะปล่อย!!!     "   ทรูเด้ขอร้องแกมบังคับ  มีน่าจึงยอมรับปากว่าจะไม่หนี
"   ม...มีอะไร?   ว่ามา...       "    
"   เธอยังโกรธฉันอีกเหรอ?       "    ทรูเด้ถาม แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว  แต่ทว่าไม่ใช่แบบนั้น
"   เปล่านี่...   ฉันไม่ได้โกรธเธอ   เพียงแต่ตอนนี้ฉันไม่อยากมองหน้าเธอต่างหาก      "    
"   มันก็ไม่ต่างกันหรอก...   ได้โปรดมองหน้าฉันเถอะ!   มีน่า!      "   ทรูเด้หยิบคางมีน่า หมายให้แหงนหน้าขึ้น
แต่มีน่าก็ปัดมือออกไปด้วยความโมโห  การกระทำที่บังคับเช่นนี้เธอไม่ชอบซักเท่าไหร่  
"   เอามือนั่นออกไป!!!      "    
"   มีน่า!!!!         "     ทรูเด้รู้สึกปวดใจยิ่งนักเมื่อถูกรังเกียจเช่นนี้
"   เธอดูเปลี่ยนไปนะทรูเด้!!!   เมื่อก่อนเธอไม่ใช่คนแบบนี้ไม่ใช่เหรอ!!!       "      
"   แล้วทีเธอล่ะ!!!   เธอเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกันแหละ!!!     "    ทรูเด้ที่สุดที่จะหาแม่น้ำทั้งห้ามีเกลี้ยกล่อมมีน่าก็ระบาย
ความในใจออกมา  มีน่าของเธอเปลี่ยนไปจริงๆ  ตั้งแต่คบกับพันตรี  มีน่าก็พูดคุยกับเธอน้อยลง  จนเธอเพิ่งจะมา
รู้สึกตัวนี่แหละว่า  ใจจริงๆแล้วเธอชอบมีน่า  และอยากให้มีน่าอยู่ข้างๆตลอดเวลา  


"   แต่ฉัน...ไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรนี่...        "  มีน่าพูดอย่างใจเย็น  
"   ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นจะตายยังไงก็ช่างสินะ!!!         "     ทรูเด้คุกเข่าลงตรงหน้ามีน่า  แล้วก็ก้มลงอย่างรู้สึกยอมแพ้  
"   ไม่หรอก...   ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น     "     มีน่าถอนหายใจ  ใช่ว่าเธอจะทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นลงเมื่อไหร่
"    เธอยกโทษให้ฉันได้ไหม?        "    สายตาที่วิงวองของทรูเด้  ชวนเอามีน่าใจหายยิ่งนัก  เมื่อตอนที่ทรูเด้สูญเสียน้องสาวไป
สายตาที่กำลังเศร้าเสียใจคู่นั้น  มันก็ทำให้เธอพลอยเศร้าไปด้วย  แล้วก็เห็นทรูเด้ต้องร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  นี่เธอโหดร้าย
เกินไปสำหรับทรูเด้อย่างนั้นเหรอ?
"    ลุกขึ้นเถอะทรูเด้   ฉันยกโทษให้จ๊ะ...     "     มีน่าประคองทรูเด้ลุกขึ้น  นั่นก็ทำให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันอย่างไม่รู้ตัว  
สายตาทั้งคู่เผลอสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ   แต่ทว่ามีน่าต้องรีบเข้าไปหลบหนาวข้างในก่อน  จึงพากันไปที่ห้องทำงานของมีน่าเช่นเดิม



"    ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ   ขอบใจมากนะเพรีน...       "   มิโอะกล่าวขอบคุณด้วยความจริงใจ  เพรีนโทรไปถามถึงอาการของพันตรี
ด้วยความเป็นห่วง  ซึ่งก็พอจะได้พูดคุยอะไรบ้างเล็กน้อย
"   พันตรีจะกลับอาทิตย์หน้าสินะคะ       "  
"   อืม...   อยากได้ของฝากไหมล่ะ?         "     ด้วยความเอ็นดู  พันตรีจึงถามที่จะมอบของตอบแทนความห่วงใยของเพรีน
"   ม..ไม่เป็นไรค่ะ  ดิฉันไม่รบกวน     "    
"   เอาเป็นว่าฉันจะเลือกให้เองละกัน...   ไม่รบกวนเธอแล้วล่ะคืนนี้   ราตรีสวัสดิ์นะเพรีน     "    พันตรีกล่าวลาเอาไว้เพียงเท่านี้
แล้วก็วางสายไป   ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะได้ยินเสียงราตรีสวัสดิ์ของพันตรีมากระซิบข้างๆหูเธอ  แม้จะผ่านทางโทรศัพท์ก็เถอะ  
"   ราตรีสวัสดิ์ค่ะพันตรี...     "  เพรีนพึมพำแล้วก็อมยิ้ม  แม้พันตรีจะไม่ได้ยินแล้ว  แต่เธอก็มีความสุขมากล้นแล้ว  


"   ได้ยินมาว่า คืนนี้ที่บริทาเนียมีหิมะตกนะ       "     จุนโกะเข้ามาแทรกอีกแล้ว   ระหว่างที่มิโอะเพิ่งวางสายโทรศัพท์ไป
"    อะไรนะ   หิมะตกเหรอ?       "    
"    แถมยัง...หนักซะด้วยสิ       "     จุนโกะยิ้มแสยะให้พันตรีที่น่ารักของเธอ  จนมิโอะรู้สึกได้เลยว่า จุนโกะคือคนที่
น่ากลัวที่สุดในชีวิตเธอเลย   รู้ใจเธอไปซะทุกอย่าง แล้วก็เอามาแกล้งเธออีก  
"    ฉันมองหน้าเธอ  ฉันก็รู้หมดแล้วล่ะ      "     จุนโกะพูดแทรกระหว่างที่มิโอะคิด  นั่นไงเอาอีกแล้ว
"    จะให้ฉันโทรไปหามีน่างั้นเหรอ?        "    
"    หรือจะรอมีน่าป่วยก่อน...        "    จุนโกะพยายามพูดให้มิโอะกังวลมากที่สุด  เพื่อที่มิโอะจะได้ทำตามที่เธอคาดไว้
"    ฮึ...ก็ได้ๆ          "  



"    หนาวไหมทรูเด้...       "     มีน่าถามขึ้นหลังจากที่ให้ทรูเด้ยืมเสื้อกันหนาวของเธอใส่  เพราะว่าในห้องทำงานมีน่า
เธอเก็บมันไว้ที่นี่สองตัวเชียวล่ะ   แม้ความจริงแล้วเธอแค่เอามาเผื่อมิโอะต่างหาก  แต่ว่าตอนนี้มันก็ช่วยไม่ได้นี่นะ
"    ขอบใจมาก  ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ  ฮ...ฮัดชิ่ว!!!!          "  
"    นั่นไงเป็นหวัดแล้ว   เดี๋ยวก่อนนะ         "     มีน่ารีบค้นของในโต๊ะทำงานออกมา  แน่นอนว่า  อย่างเธอก็ต้อง
เก็บผ้าพันคอเอาไว้ด้วย  ผ้าพันคอไหมพรมสีขาวที่เธอกะว่าจะให้มิโอะใส่   กลับต้องเป็นทรูเด้อีกแล้วที่ใส่  และเธอ
ก็ดันเป็นคนช่วยทรูเด้สวมผ้าพันคอนี้อีกด้วย  
"   ม..ไม่เป็นไรฉันทำเองได้...       "   ทรูเด้เผลอพูดออกมาด้วยความเกรงใจ  แต่มีน่าเป็นคนที่เอาใจใส่คนอื่นอยู่เสมอ
"   ของแค่นี้เอง..  ให้ฉันช่วยเถอะ...      "    มีน่าเผลอสบตาทรูเด้เข้าอีกแล้ว  ในแสงไฟ  ทำให้เธอสามารถมองเป็นใบหน้า
ของทรูเด้ที่คม ดูเท่ห์  แต่ก็คนละแบบกับมิโอะ  แต่รัศมีความเท่ห์ที่เปล่งมาจากทรูเด้นั้น  ช่างยวนใจให้เธอหลงไหลได้
โดยไม่รู้ตัว  ใบหน้านั้นกำลังมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนยิ่งนัก  
"  ขอบใจนะมีน่า...      "    
"   ม...ไม่เป็นไร    "   มีน่ารีบหันหลังกลับไป  ไม่ได้นะ  เธอมีมิโอะอยู่แล้ว  จะออกนอกลู่นอกทางไม่ได้นะมีน่า
ถึงทรูเด้จะหน้าตาดีขนาดไหน  แต่คนที่รักเธออย่างแท้จริงมันก็มีเพียงแค่คนเดียว  คือมิโอะเท่านั้น!?!

"    กริ๊ง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!         "      เสียงโทรศัพท์ได้ดังขึ้นกลางห้องทำงาน  ทั้งคู่ตกใจยิ่งนัก  ใครกันนะที่โทรมา...


------------------------------------------------

[クロウタドリ]

อ่ะ...เอ่อ....รู้สึก.....ทรูเด้ร้ายมาก...เอาเถอะ...
(รู้สึกอ่านแล้วเครียดแทน........... -__-)
เอาเถอะ.....อยากเห็นมตซังเป็นคนเย็นชาเหมือนน้ำแข็งเหมือนกัน
(ถ้้าเป็นแบบนั้นจริงๆ....ยชชี่เอย..ได้เห็นคนที่ฝึกให้ยืนหน้าตายแน่ๆ
น่าสนุกดีนะ....ถ้าฝืนตัวเองจนไม่สบายแล้วยังจะฝืนอีก....คงสนุกไม่น้อย)

ไม่ทราบว่ามีไฟมาจากไหนล่ะนั้น ตี 4 =_= (มีไฟปั่นเยอะๆนะอยากอ่านต่อ!)

[CaRd_ChaN]

จะสงสารทรูเด้ดีไหมเนี่ย...- -''

มีน่าใจดีมาก 55

[shikusho]

จุนโกะเธอนิมันปรมจารย์จริงๆ
ทว่าไฟรักร้อนเเรงกำลังจะลุก- -

[1St-Kuro]

Talking About :  ไฟรักกำลังร้อนแรงจริงๆค่ะพี่น้อง 5555+









Chapter 13 : Feel call...  



"    กริ๊ง!!!!          "     เสียงโทรศัพท์ในห้องทำงานดังขึ้น  ส่งผลให้ทั้งคู่ตกใจยิ่งนัก  
"    ร....รับโทรศัพท์สิมีน่า       "     ทรูเด้ตั้งสติได้ก่อน
"    ค...ค่า!!!          "    มีน่ารีบยกหูโทรศัพท์ทันที  เมื่อรับสายก็ได้ยินเสียงที่เธอคุ้นเคยยิ่งนัก
"    สวัสดี  มีน่า....           "      มิโอะนั่นเองที่เป็นคนโทรมา  มีน่ารู้สึกยินดีและดีใจยิ่งนักที่ได้ยินเสียงนี้  แสดงว่ามิโอะ
คงจะปลอดภัยดีแล้ว  ว่าแต่ทำไมถึงโทรมาดึกป่านนี้นะ  
"   หวัดดีจ๊ะมิโอะ... สบายดีเหรอ?      "  
["   แน่นอน  ไม่เป็นไรแล้วน่า   ตอนนี้ร่างกายฟิตเปรี๊ยะเลย       "]   สาวฟุโซะพูดอย่างขบขัน  
"   ดีจังเลยนะ         "    มีน่าพูดโทรศัพท์ไป  อมยิ้มไปด้วย  ทางทรูเด้ที่อยู่ด้านหลังก็ได้แต่มองตาละห้อย  ช่างรักกันจังเลยนะ
["   ที่นั่นได้ยินมาว่าหิมะตกไม่ใช่เหรอ?      "   ]
"   อื้อ  ตกหนักเลยน่ะ  ออกไปฝึกข้างนอกไม่ได้เลย     "    
["   อย่าลืมใส่เสื้อหนาๆเอาไว้นะ   อีกอาทิตย์ฉันจะกลับไปดูแลเธอแล้วล่ะ       "  ]  เสียงนั้นยังคงย้ำเตือนให้มีน่าดูแลตัวเอง
ด้วยความรักและห่วงใยจากใจ  มีน่าก็พลันมีความสุขยิ่งนัก
"   มิโอะก็ด้วยนะ   อย่าลืมดูแลตัวเองเหมือนกันนะ...         "    
"   ฮัดชิ่ว!!!!!!!!!!!!!              "     ทรูเด้จามออกมาด้วยอาการหวัดถามหา  แต่ทว่าเสียงจามนั่น  ดังเข้าไปถึงหูมิโอะเลยเชียว
["   .......          "     ]
"   มิโอะ?   ทำไมเงียบไปเหรอ?          "    มีน่าเองก็เหมือนจะเริ่มกลัวว่า  มิโอะได้ยินเสียงทรูเด้รึเปล่านะ  
["  เปล่าหรอก   แค่ยุ่งงานเอกสารนิดหน่อยน่ะ    เอาไว้ถ้าฉันว่าง  ฉันจะโทรหานะ     "  ]
"   โอเคจ๊ะ   แล้วเจอกันนะจ๊ะ       "    มีน่าโล่งใจ  ที่ว่ามิโอะคงจะไม่ได้ยินเป็นแน่  เมื่อร่ำลากันแล้วก็วางสายกันไป


"   งั้น   เดี๋ยวฉันไปนอนก่อนนะ       "    ทรูเด้ลุกขึ้นเมื่อเห็นว่ามีน่าคุยธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว  คงไม่จำเป็นแล้วที่เธอจะอยู่
"   อ่า  จะไปแล้วเหรอ?            "  
"   แล้วก็   ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ       "     ทรูเด้ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน  จู่ๆ  ก็เกิดความรู้สึกแปลกๆในตัวของมีน่า  ความหวั่นไหว
ต่อรอยยิ้มของวิทช์คาร์สแลนด์ผู้แข็งแกร่งคนนี้    คนที่ไม่ค่อยยิ้มให้กับใครง่ายๆ  จู่ๆก็ยิ้มให้กับเธอเช่นนี้  มันช่าง
"   ฉันก็จะไปนอนเหมือนกัน   ไปพร้อมกันเลยดีกว่า         "     มีน่าอมยิ้มเล็กๆ  
"   จะดีเหรอ?       "  
"   พอดีเลย  ฉันไม่มีคนช่วยซะด้วย   ช่วยฉันเก็บเอกสารแยกให้หน่อยนะ         "    
"   เอ๋?   แต่ว่าฉันไม่รู้เรื่องเอกสารซักเท่าไหร่นะ     "   ทรูเด้เดินมาสำรวจที่โต๊ะทำงานของมีน่า  เอกสารปนกันระเกะระกะ ดูไม่เหมือน
โต๊ะทำงานของมีน่าเสียเลย   แต่มีน่าก็กำลังจะจัดให้เข้าที่แล้วนี่นะ    มีน่าก็เดินเข้ามาดูเอกสารแล้วก็ชี้แจงให้  
"   เอาเป็นว่า   เรียงเอกสารที่คล้ายๆกันเอาไว้ด้วยกันก็พอจ๊ะ     "      เธอตอกๆเอกสารส่วนหนึ่งกับโต๊ะ  แล้วก็หันไปยื่นให้ทรูเด้  แต่ว่า
เธอก็ต้องตกใจ  เมื่อเพิ่งรู้ว่าทรูเด้อยู่ใกล้เธอเพียงแค่เอื้อม  เอาจนอารามตกใจทำเอกสารหล่นไปเสียแล้ว  
"   อ๊ะ  เอกสารหล่น..        "   ทรูเด้ก้มลงช่วยเก็บเอกสาร  แล้วก็ตามมาด้วยฉากเดิมๆ มือของทรูเด้สัมผัสกับมีน่าเต็มๆ  
"   ทรูเด้?      "     มีน่าหันไปมองด้วยความตกใจ  ทรูเด้รีบปล่อยมือทันที
"   ขอโทษ  ฉันไม่ได้ตั้งใจ     "    
"   ช..ช่วยเก็บเอกสารหน่อยสิ         "    ดูเหมือนมีน่าจะไม่ได้โกรธอะไร  และยังคงทำตัวตามปกติ  แต่สำหรับทรูเด้แล้ว  นั่นทำให้เธอ
รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แปลกๆไป  ความจริงเธอคาดว่าเธอจะโดนมีน่าดุแน่ๆ  แต่ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้น
"   เสร็จแล้ว   เรียงเสร็จเรียบร้อยแล้วด้วย     "    ทรูเด้ยื่นเอกสารคืนให้  แม้จะแอบเบือนหน้าหนีนิดหน่อย แต่นั้นก็เพราะมีน่า
อดยิ้มไม่ได้ต่างหากกับท่าทีเช่นนั้นต่างหาก  ท่าทีที่ซื่อตรงเช่นนั้น เหมือนกับเมื่อก่อน
"   ขอบใจจ๊ะ     "  


"   เป็นอะไรไปน่ะมิโอะ  ดูหน้าเครียดๆเชียว     "    จุนโกะสังเกตว่า หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว  แทนที่จะมีความสุข
มิโอะกลับมีสีหน้าที่เครียดทีเดียวเชียว  เกิดอะไรขึ้นกันนะ  ทั้งๆที่บทสนทนาก็ยังหวานแหววปกติดีอยู่เลย
"   ....ฉัน.. ได้ยินเสียงจามของบาร์คฮอร์น     "     มิโอะพึมพำ
"   แล้วทำไม?        "  
"   ฉันคงยังไม่ได้เล่าให้เธอฟังสินะ  ว่าความจริงแล้ว เขาก็ชอบมีน่าเหมือนกันนะ    "   มิโอะตั้งหน้าเครียดเล่าเรื่องให้ฟัง
"   ห...หา!!!!!    "  
"   บาร์คฮอร์นเค้าเคย...  ช.. ใช้กำลังกับมีน่าแล้วด้วย...         "    
"   เธอก็เลยคิดว่าบาร์คฮอร์นอาจจะทำอีกงั้นสิ      "  
"   อืม....     "      มิโอะถอนหายใจแล้วก็นั่งพิงพนักเก้าอี้  ตอนนี้คงจะทำอะไรไม่ได้   น่าเป็นห่วงมีน่าเหลือเกิน
"   เธอต้องเชื่อใจมีน่าสิ   เป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ?           "    
"   ชั้นเชื่อใจมีน่า!!  แต่ว่า...ฉันกลับ   กลับไม่เชื่อใจตัวเอง...         "     มิโอะเบือนหน้าหนี  เธอไม่เชื่อตัวเองว่าเธอในตอนนี้
จะสามารถปกป้องมีน่าได้   สายตาอันแสนเศร้า  มองกำมือตัวเองแล้วก็ทุบโต๊ะอย่างเจ็บใจ
"   อะไรกัน....        "



   ผ่านไป 4 วัน เหลือเวลาอีก 3 วัน ที่มิโอะจะกลับสไตรค์วิช....



"    ฝากด้วยนะทรูเด้      "      มีน่าเอ่ยปากหลังจากมอบหน้าที่ของแต่ละวันให้แต่ละคน ซึ่งทรูเด้และเอริก้าย่อมได้รับหน้าที่
ในการไปฝึกเหล่าลูกเจี๊ยบอยู่แล้ว  
"   ไปล่ะนะ          "      ทรูเด้ส่งยิ้มแล้วก็พาเอริก้าออกไปพร้อมกัน  ดูเอริก้าจะอารมณ์เสียน่าดู  เมื่อทั้งคู่เดินมาไกลผู้คนแล้ว
เอริก้าก็สะบัดแขนหนีทันที  น่าแปลกใจนักสำหรับทรูเด้ที่ไม่เคยเห็นเอริก้าโมโหขนาดนี้
"   ฉันรู้สึกแปลกๆนะทรูเด้!!!     "    
"    อะไรเหรอเอริก้า?        "    
"    ทำไมช่วงนี้เธอสนิทกับมีน่าจังเลย....          "  
"    ทำไม?   ไม่ดีเหรอ?           "    
"    มันไม่ดีน่ะสิ    เธอก็รู้แล้วนี่ว่ามีน่ากับพันตรีเค้า      "  
"    ก็แล้วไง  ในเมื่อมีน่าเป็นคนพูดกับฉันเองนะ        "   ทรูเด้กลับมาทำสีหน้าเคร่งเครียดทันที  
"    .......เชอะ!!~          "        เอริก้าไม่เถียง  เธอรีบเดินไปข้างหน้าต่อ  ทำไมเอริก้าต้องมาหัวเสียด้วยนะ  ในเมื่อเอริก้าไม่ได้
มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเรื่องนี้นี่  เรื่องที่เธอกำลังจะคิดนี่  มันจะเป็นไปได้เหรอ?  ไม่หรอกน่า  คนอย่างเธอไม่มีใครอยาก
จะเข้าใกล้อยู่แล้ว  แล้วเอริก้าที่เป็นยิ่งกว่าคนอื่นจะ จะ.....  
"   เหมือนว่าแผนของคุณกำลังจะสำเร็จแล้วนะคะ        "    เพรีนพูดแทรกขึ้น  
"   โอ๊ะ  เพรีน...   มีอะไร?         "  
"    ดิฉันแค่จะมาบอก  จากการประเมินสถานการณ์ในตอนนี้  หัวหน้ากำลังหวั่นไหวได้ที่เลยค่ะ     "  
"    เธอรู้ได้ยังไง?          "    
"    มันเป็น... ความรู้สึกค่ะ     "   เพรีนพูดจบแล้วก็รีบหันหลังจากไป  วันนี้เธอไม่มีฝึกกับพวกโยชิกะด้วย  เดาๆว่าวันนี้เพรีน
คงจะไปฝึกส่วนตัวและโทรหาพันตรีเป็นอันแน่  แค่นี้ทรูเด้ก็อ่านออกได้  
"   แบบนั้นไม่ต้องบอกก็รู้น่า          "      



["   ไง เพรีน  โทรมาหาฉันแต่เช้าเลยนะ   " ]   มิโอะกล่าวอย่างดีใจ  เพรีนคนเดียวแหละที่โทรมาหาเธอ ส่วนมีน่าที่ไม่เคยโทรมานั้น
เธอก็คิดว่าคงจะไม่ว่าง  เพื่อกลบความน้อยใจที่แฝงอยู่ในตาเธอ
"    ข..ขอโทษนะคะที่โทรมารบกวน          "      น้ำเสียงเพรีนดูจะเคอะเขินเต็มที
[     ไม่หรอก  ความจริงแล้วฉันก็ว่างๆอยู่  แค่นั่งทำงานเอกสารน่ะ      " ]   มิโอะพูดให้เพรีนรู้สึกวางใจ
"    เอ่อ... อีกสามวันจะกลับสินะคะ     "  
["  อืม  นี่เพรีน  พอดีฉันเป็นห่วงทางนู้นน่ะ   พันโทเค้าเป็นยังไงบ้างเหรอ?    "]      
"    ........           "      เธอลังเลที่จะตอบ  เธอควรจะบอกความจริง  หรือโกหกให้พันตรีสบายใจกันแน่นะ  
["  เป็นอะไรไปเพรีน?   ทำไมไม่ตอบล่ะ? "]
"   เอ่อ....          "  



"   เธอรอดูอยู่เฉยๆนั่นแหละ  ฉันจะทำในส่วนของฉัน  ส่วนหน้าที่ของเธอ  ถึงเวลาเธอก็จะรู้เอง        "          


   แม้เพียงเสี้ยววินาที    แต่คำพูดของบาร์คฮอร์นคำนั้นก็โผล่ขึ้นมาในหัวเธอ   นี่จะเป็นโอกาสดีแล้ว  ที่จะให้พันตรีต้องแตกคอ
กับหัวหน้ามีน่า  ศัตรูหัวใจที่ไม่อาจโค่นได้  แต่ก็มีทางเลือกที่ออกจะชั่วร้าย ซึ่งเธอมีสิทธิ์ที่จะใช้ทางนั้นหรือ?      



"    ค่ะ.... ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  เค้ามีคุณบาร์คฮอร์นคอยดูแลอยู่   ดูจะเข้าคู่กันดีจังเลยนะคะ       "  
["   ...............    " ]    ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกฝ่ายหนึ่งหลังจากพูดประโยคนั้นไป  พันตรีกำลังคิดอะไรอยู่นะ
"    พันตรีคะ?           "      
["   อ...อือ  ดีแล้ว   ฉ..ฉันจะกลับในวันพรุ่งนี้  และห้ามบอกใครล่ะ    "]    เสียงนั้นดูเครือๆ  เพรีนที่รู้ใจพันตรีดีก็ทราบได้เลยว่า
เจ้าของเสียงนี้กำลังจะร้องไห้  แต่ก็คงกลั้นเอาไว้  เธอรู้สึกใจวาบขึ้นมาทันที  นี่เธอทำไม่ดีไปแล้วสินะ  
"   ร...รับทราบค่ะ       "    
["   เฮ้ย!!  มิโอะร้องไห้ทำไม!?!    "  ]   เสียงของใครไม่รู้แทรกเข้ามาจนเพรีนได้ยินได้  พันตรีกำลังร้องไห้จริงๆด้วย  ยากที่เพรีน
จะทำใจได้  จนเธอเผลอรีบวางสายไปทันที  พันตรีร้องไห้!  เธอทำให้พันตรีร้องไห้ไปเสียแล้ว  และเธอก็ทำใจไม่ได้ที่พันตรีต้อง
เสียน้ำตาเพราะเธอ  
"   ข... ขอโทษนะคะ   พันตรีซาคาโมโต้  ฮึก...             "    


"   โอเคๆ  ฉันจะทำเรื่องให้เธอกลับพรุ่งนี้ก็ได้   หยุดร้องซะเถอะน่า        "    จุนโกะเอาตัวมิโอะมากอดเพื่อปลอบใจ
"    ฉัน...ฉันทำใจไม่ได้หรอกนะ  ถ้าจะต้องเสียมีน่าไป....             "  
"    เธอเชื่อใจมีน่าหน่อยสิ   ยังไงก็อาจจะแค่มาดูแลกัน...           "  
"    อย่าพูด!!!   ยังไงพรุ่งนี้เช้าฉันจะออกเดินทางทันที!!!            "      พันตรีผลักจุนโกะออกไป  แล้วก็คว้าดาบขึ้นมา  
"    เธอจะทำอะไร?  ถ้าสิ่งที่เค้าพูดเป็นจริง?        "  
"     ...........อย่ามายุ่งน่า   ฉันมีวิธีจัดการของฉัน          "       มิโอะกลับมาเข้าสู่อารมณ์โหดขึ้นมาทันที
"    อย่าใข้ความรุนแรงนะมิโอะ   ความรุนแรงน่ะ  ไม่สามารถจัดการได้ทุกสิ่งหรอก...          "  
"     .......               "        เธอนิ่งเงียบไปถนัดตา  เธอจะฆ่ามีน่าได้ยังไงล่ะ  ก็ในเมื่อเธอรักมากขนาดนี้  แต่ทว่าสำหรับบาร์คฮอร์น
นั่นก็ไม่แน่  เธออาจจะเลือดขึ้นหน้า  หั่นเขาออกเป็นแปดส่วนเลยก็ได้  




      วันต่อมาได้มาถึงอีกแล้ว  คนที่รู้ว่าพันตรีจะมาวันนี้ ก็มีเพียงเพรีนเท่านั้น เธอได้แต่นั่งเฝ้าภาวนาว่า  อย่าให้มีเรื่องร้ายๆ
เกิดขึ้นกับทุกคนเลย   จะต้องเกิดเรื่องอะไรที่มันรุนแรงเป็นแน่ๆ  



"    เธอยังไม่รู้อีกเหรอว่า  ถ้าไม่มีสงครามแล้วอยากเป็นอะไรน่ะ?         "       มีน่าหัวเราะอย่างขบขัน เมื่อกำลังพูดถึงอนาคต
กับทรูเด้   ในวันนี้ไม่มีอะไรมาก  เธอจึงออกมาเดินเล่นรอบๆฐาน  ซึ่งทรูเด้ก็ขอจะไปด้วย
"    ก็...ก็ฉันไม่รู้ว่าฉันชอบทำอะไรนี่      "    เธอเกาหัวด้วยความเขิน  เธอไม่ได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ
"   นั่นสินะ   อีกหน่อยฉันว่าทรูเด้ก็คงจะรู้เองแหละนะ        "    
"   มีน่าก็คงจะเป็นนักร้องสินะ      "          
"   เปล่าจ๊ะ  นักแสดงน่ะ....         "    มีน่าอมยิ้มอย่างเขินๆ  ชวนให้ทรูเด้ชื่นใจยิ่งนัก  น่ารักเหลือเกินคนๆนี้
"   อืม...เธอก็คงจะเป็นนักแสดงที่สวยที่สุดแน่ๆเลยล่ะ      "     ทรูเด้เผลอคึกคักเอ่ยปากชมมีน่าออกไป  เล่นเอาอีกฝ่ายยิ่ง
เขินมากเข้าไปอีก  แต่มีน่าก็พยายามเก็บอาการเอาไว้  เธอเดินกลับหลังหันมาค้อนใส่
"   ทรูเด้นี่นะ    ชมเกินไปแล้ว  อ๊ะ!!    "    ด้วยความที่มีน่าเดินถอยหลัง  ทำให้ไม่เห็นหลุมขรุขระข้างหลัง
"   อันตราย!!!!           "    ทรูเด้รีบเข้าไปรับ  แม้จะทันแต่ว่า  ก็ไม่พอให้ทั้งคู่ได้ประคองตัว ล้มลงไปเต็มๆโครม  แต่แบบนั้นก็ทำให้
ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันอีกครั้ง  ทรูเด้อยู่ในสภาพคร่อมตัวมีน่า  โดยมีใบหน้าห่างกันไม่ถึง 5 เซนฯ  ชนิดที่ว่าหายใจกันรดเลยทีเดียว
"   อ...อันตรายจริงๆนะ          "     มีน่าพึมพำ  
"   เป็นอะไรรึเปล่า?            "        
"   ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ  ขอบใจนะ        "    มีน่ายิ้มปลอบใจ  แต่ทว่า  ก็มีใครโผล่มาจากด้านหลังของทรูเด้  


"    ตอนนี้คงจะไม่เป็นไร    แต่ว่าต่อจากนี้มันก็ไม่แน่นะ      "         มิโอะปรากฏตัวขึ้น  ทั้งสองคนอารามตกใจอย่างมาก  และที่น่ากลัว
ก็คือใบหน้าของมิโอะที่เหี้ยมโหดอย่างกับปีศาจ  ราวๆนั้น  ไม่สิ  มันยิ่งกว่าตอนนั้นอีก  
"   พันตรี... โอ๊ย!!!         "       ทรูเด้ไม่ทันจะแก้ตัว  ก็ถูกดาบที่ไม่ได้ถอดฝักนั้น ฟาดใส่หัวเต็มๆจนเลือดที่ศรีษะไหลออกมา  ฝ่ายนั้น
ถึงกับทรุดล้มลงไปนอนข้างๆมีน่า  ว่าแล้วมิโอะก็รีบกระชากมีน่าออกมาทันที
"   เดี๋ยวสิมิโอะ!!!~       "  
"   เงียบนะ!!!!!   แล้วตามฉันมา!!!!           "      มิโอะตวาดอย่างเกรี้ยวกราด  มีน่ารู้สึกกลัวอย่างจับใจ ลมหายใจสั่นไปหมดแล้ว แม้กระทั่ง
จังหวะที่หัวใจเต้น  ยังไม่เป็นจังหวะ  และสั่นรุนแรงจนแทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอดไป   มิโอะลากเธอมาจนถึงมุมตึกที่ลับตาคน  แล้วก็
ผลักมีน่ากระเด็นเข้ากำแพงอย่างรุนแรง  
"    มิโอะ!!!  ม..มันเป็นอุบัติเหตุนะ!!!          "  
"    มีคนรายงานฉันมาว่า  ช่วงที่ฉันไม่อยู่น่ะ  เธอสนิทกับบาร์ฮอร์นขึ้นเลยไม่ใช่เหรอ?         "    
"    ก็ฉันกับเค้าเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว....          "  
"    ไม่ได้!!!   ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่ให้เธอคุยกับยัยนั่น!!      "  
"     .....ทำไมล่ะ?   เราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน  ไม่เห็นเกี่ยวอะไรเลย         "    
"     ตกลงว่าเธอแอบชอบยัยนั่นจริงๆใช่ไหม!!!!!!!!          "    มิโอะเงื้อมือขึ้นมาอีกครั้ง  หมายจะตบหน้ามีน่าให้เลิกพูดเรื่องนั้น แต่ทว่า
เอาอีกแล้ว  จิตใต้สำนึกเธอมันบอกอีกแล้วว่า  เธอไม่ควรทำกับคนที่เธอรักเช่นนี้  นางฟ้าของเธอกำลังกลัวจนตัวสั่นขึ้นมาแล้ว
"    จะทำอะไรมีน่าน่ะ!!!!        "     ทรูเด้ที่วิ่งตามมาไม่ทันเข้าใจเหตุการณ์  เมื่อเห็นพันตรีเงื้อมือขึ้นมา ก็คิดไปว่ากำลังจะทำร้ายมีน่า
จึงง้างหมัดเข้าต่อยพันตรีอย่างรุนแรง และรวดเร็ว  พันตรีกระเด็นปลิวไปไกลเลยทีเดียวเชียว  
"    ทรูเด้!!!   ทำอะไรน่ะ!!!           "    มีน่าตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้อย่างมาก  
"    ก็...ก็พันตรีกำลังจะทำร้ายมีน่าไม่ใช่เหรอ!?!         "  
"    ไม่ใช่นะ!!!   คนอย่างเค้าทำร้ายฉันไม่ได้หรอก  เธอนั่นแหละเข้ามาทำไม!!!         "      
"    เลิกเถียงกันได้แล้ว!!!!         "   มิโอะปรากฏตัวอีกครั้งในสภาพสะบักสะบอม  แรงที่ทรูเด้ต่อยเธอนั่น ช่างรุนแรงยิ่งนัก
"    มิโอะ!?!      เป็นอะไรมากรึเปล่า?          "   มีน่าจะเข้ามาดูอาการด้วยความเป็นห่วง  ทว่า มิโอะกลับผลักเธออกไป    
"    ไม่ต้องมายุ่ง!!!    ฉันจะไม่สนใจอะไรเธออีกต่อไปแล้ว!!!   เชิญเธอมีความสุขกับบาร์คฮอร์นไปซะ!!!        "    มิโอะประกาศกร้าว
และคงไม่ใช่พูดเล่นเป็นแน่  แต่เห็นยื่นคำขาดแบบนั้น  ในใจเธอกำลังเจ็บปวดอย่างมาก  และก็แค้นมีน่าและทรูเด้อย่างมากด้วย
"    มิโอะ!!!!           "  
"    .....ขอให้มีความสุข....   และไม่ต้องมาเรียกฉันว่ามิโอะอีก           "       มิโอะยังคงยืนกรานเช่นนั้นแล้วก็เดินจากไป  



----------------------------------------------------------------

[クロウタドリ]

เย้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! .... ในที่สุด!!!~
"เจ้าชายน้ำแข็ง" ได้จุติิแล้ววววว~~~~~~~~~~~!!!
ตอนต่อไป....~ เจ้าชายน้ำแข็งจะแสดงว่าการวางตัว
อย่างไรนะ.... /me นั่งดูบนตึก......
จะเยือกเย็นขนาดนั้นต้องรออ่านตอนต่อไปสินะ
(จะบอกว่าแผนการของเธอมันทำให้กองแตกได้เลยนะทรูเด้...)
^ ^"!~ จะบอกว่า "เป็นแผนการที่ทำแล้วมีแต่เสียกับเสีย"
(อยากเอาประโยคว่า "ถ้าไม่รักเธอ...ก็จะไม่รักใครอีกต่อไป" ไปใส่จริงๆ)
(รีบปั่นมาต่อนะครับทุกคนรออยู่่่~~~~~~~~~~~)

[yoruichi]

ไฟรัก จงลุกโชนนน (ความแค้นด้วยป่าววว?)

มิโอะทำไมไม่ฟันซักฉวบ! (ไม่ได้ๆเดี๋ยวอวสานพอดีเน๊อะ) hhhh

(แอบเชียร์ เพรีนxมิโอะ ห่างๆ)

ปล. 14  14 มาเร็วๆนะ ไฟอย่าเพิ่งมอดหล่ะพี่โระ

[shikusho]

เอริก้าเหอทำไมทรูเด้ไม่หันไปมองเธอเลยนะเหอ~~สงสัยคิดเเค่เพื่อนฮ่าๆๆมันเริ่มจะเป็นบ่วงรักหลายเส้าซะเเล้ว- -

[1St-Kuro]

Talking About :   ช่วงเวลาแห่งความหนาวเหน็บ และไฟรักดวงน้อยๆที่กำลังลุกโชน  แต่ทว่าบางทีมันอาจจะดับไปตอนไหนก็ได้สินะ  





Chapter 014 : Last lightening





          ผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียว หลังจากการกลับมาของซาคาโมโต้ มิโอะ  แต่บรรยากาศกลับช่างเย็นยะเยือก
ไปทั่วฐานทัพ   ข่าวการประกาศตัดเยื่อใยระหว่างราชนาวีฟุโซะกับสองทหารคาร์สแลนด์ได้สะพัดไปอย่าง
รวดเร็ว  ราวกับว่ามีลมมากระซิบที่หูอะไรอย่างนั้น  

"    ขอโทษนะมีน่า   ฉันทำให้เธอเดือดร้อนอีกแล้ว     "      ทรูเด้ยอมรับอย่างสำนึกผิด  แต่ดูเหมือนมีน่าจะเข้าใจ
"    ไม่เป็นไร   ที่จริงเค้าก็มาทำร้ายเธอก่อนนะ    "      มีน่าถอนหายใจ  เลือดที่ศรีษะของทรูเด้แม้จะหยุดแล้ว
แต่ก็คงต้องไปทำแผลกันซักหน่อย  ยังดีนะที่เป็นแค่ดาบใส่ปลอก  ถ้าไม่มีปลอกล่ะก็  ทรูเด้คงจะขาดเป็นสองท่อนแล้ว

"    อ้าวทรูเด้   ทำไมเลือดเต็มหน้าเลยล่ะ    "   เอริก้าโผล่มาสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาในห้องพยาบาลที่มีน่ากำลังทำแผลให้ทรูเด้
"    อ๊ะ  เอริก้า  พอดีว่าฉันเดินชนต้นไม้น่ะ  แหะๆๆ     "    ทรูเด้รีบแก้ตัวอย่างง่ายดาย  ดูเหมือนมีน่าจะพยายามพันแผล
ที่ศรีษะให้  แต่ทว่าเธอก็ทำไม่เก่งซะด้วย
"    นี่มีน่า  ให้ฉันทำแผลให้ดีกว่า  เพราะว่าฉันเคยเรียนวิธีการพันแผลมานะ    "     เอริก้ารับอาสาอย่างแข็งขัน
"    อ๊ะ  ดีเลยจ๊ะ   รบกวนด้วยนะจ๊ะเอริก้า     "    มีน่าลุกจากเก้าอี้ให้เอริก้ามาทำแทน  ซึ่งเอริก้าก็พันแผลที่ศรีษะของ
ทรูเด้ได้คล่องแคล่วสมอย่างที่เธอว่าไว้   เมื่อเห็นว่าไว้วางใจได้แล้ว  มีน่าจึงขอตัว  
"    จะไปไหนมีน่า?     "    
"    ไป...ห้องทำงานจ๊ะ        "   มีน่ายิ้มแห้งๆให้แล้วก็เดินออกไป  ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ทรูเด้มั่นใจว่ามีน่าจะต้อง
ไปตามหาพันตรีซาคาโมโต้แน่ๆ   ตอนนี้พันตรียังไม่น่าจะหายโกรธ   จะปล่อยไปก็คงไม่เป็นไรกระมัง
"    นี่ทรูเด้   ฉันได้ยินมาว่า   เธอทะเลาะกับพันตรีเพื่อมีน่าเหรอ?       "     เอริก้าเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย  
"    ร...รู้ได้ยังไง!!!       "    
"    เสียงดังตอนนั้นฉันได้ยินแล้วก็รีบมาดูน่ะ  นึกว่าเนวรอยที่ไหน  ที่แท้...     "    
"    อืม...   ก็อย่างที่รู้แหละนะ  แล้วมีอะไรเหรอ?     "     ทรูเด้รีบตัดบท  เหมือนเธอจะรู้ว่า  ไม่ควรให้เอริก้าพูดมากกว่านี้
"     ...ฉันไม่อยาก  ให้ทรูเด้ต้องเจ็บตัวนะ       "      เอริก้าพึมพำอย่างเศร้าศร้อย  สายตาที่แสนเศร้าเช่นนั้นไม่เคยเห็นมาก่อน
ทำไมเอริก้าต้องมาเศร้าอะไรกับเธอด้วยนะ   และน่าแปลกที่เอริก้าเศร้าเป็นด้วยหรือนี่
"    เป็นอะไรไปน่ะเอริก้า?        "  
"    อ๊ะ!  เปล่าๆ  ฉันก็แค่เป็นห่วงล่ะนะ  เอาล่ะทำแผลให้แล้วก็สบายแล้วล่ะน๊า!!      "     เอริก้าดูจะร่าเริงขึ้นมา  ว่าแล้วก็
ตบที่แผลทรูเด้เบาๆไปทีแล้วก็รีบวิ่งออกไปอย่างร่าเริง   เป็นท่าทางที่ประหลาดตาทรูเด้มากเลยทีเดียว  แต่เมื่อร่าเริงขึ้นแล้ว
ก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห้วงแล้วล่ะนะ    



"    มิโอะ...อยู่ที่นี่รึเปล่า..        "   มีน่าเข้ามาหาที่ห้องทำงานของมิโอะก็ไม่พบ  แม้ว่าจะลองไปดูที่ห้องส่วนตัวเผื่อว่ามิโอะ
คงกำลังจัดข้าวของอย่างหัวเสีย  แต่ในห้องก็มีเพียงกระเป๋าสะพายใบเดียววางไว้บนเตียง  และดูท่าตอนนี้มิโอะคงไม่มีอารมณ์
จะไปฝึกให้กับใครเป็นแน่   ที่เหลือก็ห้องอาบน้ำสินะ  เค้าว่าเวลาอาบน้ำจะทำให้ผ่อนคลายความเครียดได้นี่นะ  


"   พ..พันตรี  อย่านะคะ  เดี๋ยวจะมีใครมาเห็นเข้า     "      
"   ไม่เห็นต้องสนใจเลย...         "      
"   ต...แต่ว่า  แบบนี้มัน       "    
"   ครั้งแรกเธอก็คงไม่ชินแบบนี้แหละ     "  


"    มิโอะ?      "     มีน่าถึงกับอึ้งไป  นี่เธอไม่ได้หูฟาดสินะ  ตรงทางเข้าไปหน้าห้องแต่งตัว  มีเสียงพันตรีกับเพรีน และดูเหมือน
มิโอะจะกำลังทำอะไรบางอย่าง  ที่เธอไม่อยากรับรู้เอาซะเลย  แต่ว่านี่คือพันตรีของเธอ  เธอจะต้องเข้าไปดูให้รู้เรื่อง  


"    ม...ไม่เอานะ...           "     เพรีนที่ถูกไซ้ซอกคอกำลังเบือนหน้าบังไปมา  แต่ทว่าพันตรีที่ร่างสูงกว่าจะขัดขืนอย่างไรได้
ถึงอย่างนั้น  คนที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์นี้อย่างมีน่า  ก็คงจะช็อคเป็นอย่างมากเลยทีเดียว  
"   ทำอะไรน่าเกลียดในฐานทัพน่ะ!!!!         "      มีน่าถือยศที่สูงกว่าตวาดใส่อย่างโมโห  
"    อ้าว   มีน่าเองเหรอ   มาเมื่อไหร่เนี่ย...      "    มิโอะตอบหน้าตายอย่างไม่เกรงกลัว  ว่าแล้วก็กอดเพรีนเอาไว้  
"    ห...หัวหน้ามีน่า?        "    
"    ทั้งสองคนถอยห่างกันเดี๋ยวนี้!!!   นี่เป็นคำสั่ง!!!         "  
"     คำส่งคำสั่งอะไรมิทราบ  คุณหัวหน้า....    วันนี้ฉันเพิ่งมา   ถือว่ายังไม่อยู่ในวาระหน้าที่หรอกนะ     "   มิโอะยิ้มแสยะ
อย่างท้าทาย  ไม่เกรงกลัวอำนาจของมีน่าโดยเด็ดขาด  
"     แล้วคุณเพรีน....          "    
"      อย่าไปว่าเพรีนเค้า...   ฉันเป็นคนพามาเองนี่        "    พันตรีดันเพรีนไปอยู่ข้างหลังเธอ  จากนั้นพันตรีก็เดินย่างสามขุม
เข้ามาใกล้ๆมีน่า  แต่ทว่าหนนี้  ดูท่ามีน่าจะเริ่มกลัวมิโอะขึ้นมาเสียแล้ว  
"     อย่าเข้ามานะ...         "  
"     อะไร?   ฉันน่ากลัวตรงไหน?   ก็แค่พันตรีเองนะ?     "    
"     มิโอะ....           "      มีน่ากัดฟันใช้สีหน้าข่ม  แต่ก็คงจะทำได้แค่ขู่ เท่านั้นแหละนะ  ตอนนี้พันตรีหยิบคางเธอขึ้นมาเสียแล้ว
"     มีน่า...   ฉันจะบอกอะไรให้อย่างหนึ่งนะ...   อย่าเรียกฉันว่ามิโอะอีก!       "    มิโอะตรงเข้ากัดที่ต้นคอมีน่าพอให้รู้สึกเจ็บ
ขบเขี้ยวกัดเข้าด้วยความแค้น  ไม่มีอะไรที่เธอแค้นเท่ามีน่าเองที่ไม่ซื่อตรงต่อเธอ   เธอแค้นจนอยากจะฆ่าให้ตายด้วยน้ำมือ
ของเธอเลยด้วยซ้ำ  แต่ความรักนั้นก็มากพอที่จะทำให้เธอหยุดทำเช่นนั้น
"     เจ็บนะ!!!   มิโอะ!!!          "    
"      อะไรนะ!!!         "    มิโอะตวาดขึ้นเสียงอย่างน่ากลัว  จนมีน่าต้องยอมทำตาม
"      ซ...ซาคาโมโต้...          "  
"      อือ...   แค่นั้นแหละ   ไปอาบน้ำกันเถอะเพรีน...         "      พันตรียิ้มแสยะส่งท้ายแล้วก็โอบไหล่พาเพรีนไป
"     ค...ค่ะ    พันตรีซาคาโมโต้      "    
"     เดี๋ยวก่อนสิ!!!        "        มีน่าเข้าไปดึงไหล่อีกข้างของมิโอะเอาไว้  ทั้งพันตรีและเพรีนต่างหันกลับมาพร้อมกัน
"     อะไรหรือหัวหน้า?       "      มิโอะยังคงเรียกมีน่าแบบห่างเหินด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน        
"     เธอไม่รักฉันแล้วเหรอ?        "      เธอถามอย่างมีความหวังที่น้อยนิด  แต่ก็เป็นหวังที่เธอไม่อยากจะให้มันหลุดไป
แต่ทว่า   สิ่งที่ได้รับ  กลับเป็นฝ่ามือที่หยาบกร้านของพันตรีฟาดมาที่แก้มที่แสนบอบบางของเธอ     จนมีน่าถึงกับ
ทรุดตัวลงไปนั่งกับฟื้น   นี่เป็นครั้งแรก  ที่พันตรีทำร้ายเธอไปแล้วด้วย    
"     ฉัน...เกลียดเธอ...        "      มิโอะเอ่ยอย่างเยือกเย็น  แล้วก็พาเพรีนเข้าห้องอาบน้ำไป    คำตอบชัดเจนแล้วสินะ
แต่ว่า  เธอไม่อยากยอมรับ  ไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือความจริง   ความจริงที่ว่า  มิโอะหมดใจให้กับเธออย่างแท้จริงแล้ว
จะเป็นไปได้ยังไง   ในเมื่อ   เมื่อสามสี่วันก่อน  เธอยังคุยโทรศัพท์กับมิโอะอย่างดีเลยนี่  



"    เอ่อ   พันตรีคะ?    มันจะไม่แรงไปหน่อยเหรอคะ?      "     เพรีนเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆขณะแช่น้ำ
"    ....ไม่หรอก...     แบบนั้นแหละดีแล้ว   ให้กับคนไม่ซื่อตรงแบบนั้นน่ะ     "      
"    แต่ว่าสายตาของพันตรีตอนนี้    ไม่เหมือนในคำพูดเลยนะคะ     "    เพรีนแอบเหน็บแหนมเล็กน้อย  จู่ๆพันตรีก็
กระชากตัวเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด  ด้วยสีหน้าที่กำลังดุร้าย
"    เธอจะถอนตัวจากงานนี้ก็ได้นะเพรีน....      "      
"    อ...เอ่อคือ...    "  
"    เธอไม่เต็มใจที่จะทำงานนี้เหรอ?         "      




เมื่อครึ่ง ช.ม ก่อน  



"     อ๊ะ  พันตรีซาคาโมโต้!!!   กลับมาแล้วทำไมถึงบาดเจ็บอย่างนี้เหรอคะ!?!      "      เพรีนร้องทักอย่างตกใจ เมื่อพันตรี
เข้ามาหาเธอถึงที่ห้อง  ในสภาพสะบักสบอม  หรือว่าเสียงดังเมื่อตอนนั้นจะเกี่ยวข้องกับพันตรีด้วยนะ
"    อ...ทำไมฉันต้องเจอกับเรื่องบ้าๆแบบนี้ด้วยนะ...     "    พันตรีกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ  แล้วก็นั่งลงที่เตียงของเพรีน
"    บาดเจ็บตรงไหนเหรอคะ!!!        "  
"    ฉันไม่เป็นไรหรอก  ขอบใจนะเพรีน       "      พันตรียิ้มอย่างใจอ่อนให้สาวน้อยวางใจ  แต่ทว่าเธอที่โดนทรูเด้ต่อย
เต็มแรงนั้น  จะไม่บาดเจ็บเลยมันก็เป็นไปไม่ได้  แถมยังฟกช้ำที่ท้องเป็นอย่างมากเลยทีเดียว  ความเจ็บปวดเช่นนั้นเมื่อ
สะสมเอาไว้จนถึงขีดจำกัด  มันก็ทำให้พันตรีถึงกับทรุดตัวล้มไปนอนคว่ำบนเตียง  
"    พันตรีคะ!!!   ไหนว่าไม่เป็นอะไรไงคะ!?!       "    เพรีนดูจะร้อนใจมากที่ต้องเห็นพันตรีบาดเจ็บเช่นนี้  ถ้าไม่เพราะเธอ
บอกเรื่องนั้นให้พันตรีร้อนใจกลับมา 501  พันตรีก็คงไม่เจอเรื่องจนบาดเจ็บขนาดนี้  ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอแท้ๆ
"    ที่ฉันมาที่ห้องของเธอน่ะ   ฉันมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อยน่ะ      "    พันตรีที่ประคองตัวเองขึ้นมานั่งเช่นเดิมได้ก็เอ่ยปาก
เข้าถึงประเด็นที่เธอต้องการจะพูดมานาน  แต่ถึงอย่างนั้น  สายตาเธอก็หลบหน้าเพรีนไปแล้ว  
"    มีอะไรให้ช่วยเหรอคะ?   ว่ามาได้เลยค่ะ  ดิฉันเต็มใจจะทำให้ทุกอย่างอยู่แล้วค่ะ!         "  
"    มาเป็นแฟนฉันทีสิ...          "      



"      ดิฉันเต็มใจที่จะทำทุกอย่างค่ะ          "     แม้จะกลัวพันตรีที่ดุร้ายเช่นนั้น  แต่เพรีนก็ใจแข็งพอที่จะตอบออกไป นั่นก็ทำให้
พันตรีถึงกับยิ้มแสยะออกมา   ว่าแล้วก็จับเพรีนบดขยี้ริมฝีปากเข้าไปด้วยความนึกเข็ดฟันขึ้นมา   สาวกัลเลียอารามตกใจอย่างมาก
นี่มันไม่ใช่อย่างในที่ตกลงกันนี่นา   สองมือสองแขนที่บอบบาง พยามดันตัวพันตรีออก  แต่ทว่าพันตรีกลับกอดเธอเอาไว้แน่น
จนไม่สามารถดันให้ออกได้   จากสองมือที่ขัดขืนจึงกลายเป็นกอดร่วมไปแทน  


แม้จูบนี้ของพันตรีจะไม่ได้มาจากหัวใจที่เรียกว่าความรัก
แม้อ้อมกอดนี้จะไม่ได้กอดด้วยความอบอุ่น
แม้วินาทีนี้อาจจะเป็นเพียงแค่ความฝันไป
แต่หัวใจเธอตอนนี้  ก็เต้นแรงเหลือเกิน  ความรักที่เธอมีต่อพันตรี
มันยิ่งล้นเข้ามาในอกเธอ  
ทั้งที่อยากบอกว่ารัก  แต่ก็ไม่สามารถพูดออกไปได้  
อยากบอกเหลือเกิน...
ว่าฉันรักเธอ...



"      แล้วเจอกันตอนอาหารค่ำนะ        "      หลังจากตอนนั้น  พันตรีกับเธอก็แยกย้ายกันหน้าห้องแต่งตัว  โดยพันตรีได้ออกไปก่อนแล้ว
เหลือเพียงเธอที่กำลังสาละวนกับการสวมกระดุมเสื้อ  และจัดแต่งตัวเองให้เรียบร้อย  จนกว่าทั้งคู่จะคืนดีกัน  เธอคงต้องอยู่ในสภาพนี้
ไปอีกซักพัก   ถ้าจะมองอีกมุมหนึ่ง  ช่วงนี้จะเป็นช่วงเวลาที่เธอสามารถตักตวงความสุขได้โดยไม่มีใครว่าได้สินะ   ยกเว้นแค่
"    คุณเพรีน   ขอคุยด้วยซักหน่อยได้ไหม?       "      มีน่าเข้ามาในห้องแต่งตัวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด  หางตายังคงมีคราบน้ำตาปนเปื้อน
อยู่นิดๆ   แสดงว่าหัวหน้าเองก็คงเสียใจอยู่ไม่น้อย  หัวหน้ามีน่าจะโทษเธอไหมนะ  
"    หัวหน้ามีน่า....       "  
"    ฉันว่าพันตรีคงจะให้เธอมาเล่นละครเป็นแฟนเขาใช่ไหม?   ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ขอให้เลิกซะเถอะ       "    
"    เล่นละคร?    เปล่านี่คะ?         "     เพรีนตอบหน้าตาย  นี่เป็นคำสั่งของพันตรี  ไม่ว่าหัวหน้าจะว่ายังไง  เธอก็จะไม่บอกอะไรทั้งนั้น
"    ถึงเธอจะปิดบังไป  แต่ฉันก็พอรู้แล้วล่ะ    ขอร้องเถอะ  หยุดให้ความร่วมมือกับเขาซะ       "    
"    ทำไมเหรอคะ?         "      เพรีนดูมีท่าทีกวนโอ๊ยอย่างที่ไม่เป็นมาก่อน  ถึงกระนั้น  มีน่าก็หงุดหงิดได้ที่แล้ว
"    หยุดทำปากแข็งได้แล้ว คุณเพรีน...            "    เธอกระชากคอเสื้อเพรีนขึ้นมาอย่างโมโห  
"     ถึงพันตรีจะขอร้องให้ทำตามหน้าที่...   แต่ที่ดิฉันทำ  เป็นเพราะดิฉันคิดว่า   คุณไม่สามารถดูแลให้พันตรีให้มีความสุขได้หรอกค่ะ    "
"     ทำไม?       นี่หรือว่าเธอ....       "       มีน่าดูมีสีหน้าตกใจขึ้นมาทันที  แต่ก่อนที่จะได้สนทนาต่อไป  สายตามีน่าก็รู้สึกได้ว่ามีคนเข้ามา
ดูเหมือนว่าพวกโยชิกะจะเริ่มเข้ามาอาบน้ำกันแล้ว  การสนทนาแบบส่วนตัวคงจะต้องจบลงเท่านี้ก่อน    
"     ดิฉันจะยอมเลิกรา  ต่อเมื่อพันตรีสั่งให้ดิฉันหยุดค่ะ     "    เพรีนทิ้งท้ายเอาไว้  ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป  


-------------------------------------------------------------

[CaRd_ChaN]

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
!(*)(!&@(*!@&!^@%&^~~~!!!!!
orz!!!!
ร้ายแรงงงงง

จำไว้เลยยย มตซังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
แง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

[rym]

ผู้พันใจร้ายมากกก T-T ไร้เหตุผลเกินไปแล้วววว สงสารมีน่าอ่ะ

แต่ว่าแกล้งเป็นแฟนนี่ต้องมีจูบกันด้วยเหรอ?? ฮว้ากกกกเศร้า โกรธ

[クロウタドリ]

รู้สึก.....เหมืือนจะโดนพิษเต็มๆ...
<<< อ่านฟิคไหนใครเสียน้ำตา (ตัวละครที่จิ้ม) ไม่ได้..
โรคจิตจิ้มเรื่องจนมันจะเลือดสาดแล้วบ้า.....
เจ้าชายน้ำแข็งก็จะเลเวลอัฟ (ความเยือกแข็ง)
ไปเรื่อยๆ....เอาล่ะไปทำงานก่อนสอบ - -)~3

[yoruichi]

กรี๊ดดดด!!เพรีนสมหวังแล้วซินะ (รู้เค๊าหลอกแต่เต็มใจให้หลอก) ขอให้เป็นแฟนกันนานๆหน่อยนะ  

แบบว่าอยากเห็นมีน่ามีหึง มากกว่านี้ hhhh

~เป็นแฟนหลอกๆ ? แต่ทำอย่างอื่นที่ไม่หลอก มตซังกำไรมากมาย hhhh   (เพรีน เปลืองตัวหน่อยนะ คนอ่านชอบ)

>> "แล้วเจอกันตอนอาหารค่ำนะ" มาเร็วๆหล่ะพี่โระนั่งรออยู่....

[shikusho]

เพรีนนิจะว่าสมหวังหรือดวงซวยกันเเน่นะ- -

[1St-Kuro]

Talking About : ช่วงนี้อาจหายๆไปบ้างเพราะป่วย แล้วก็ป่วย...





Chapter 15 :  Crevasse    




           ดูเหมือนว่าผ่านไปไม่ถึงหนึ่งวัน บรรยากาศภายในฐานทัพกลับดูอึมครึมและเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าตกใจ
แม้ว่าทุกคนจะรู้ความจริงแค่บางส่วน  แต่แค่นั้นมันก็ทำให้รู้สึกวางตัวอย่างจนน่าอึดอัดใจยิ่งนัก  เพรีนที่ตอนนี้สามารถ
ใกล้ชิดกับพันตรีได้  ก็คงจะเป็นคนเดียวที่ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ได้ดีที่สุดแล้ว


"    เอ่อ   อาหารเย็นนี้อะไรเหรอคะลีเน็ทท์ซัง         "    เพรีนเดินลงมาดูภายในครัวด้วยอาการเก้งๆกังๆ  
"    กับข้าวฟุโซะค่ะ   เค้าว่าทานข้าวเยอะๆทำให้ดีต่อร่างกายนะคะ       "  ลีเน็ทท์ตอบตามความปกติ  แสดงว่าไม่มีใคร
คิดโทษเธอสินะ   นั่นสินะ  ก็พันตรีเป็นคนขอร้องให้เธอทำเองนี่นะ  
"    โอ้  ชั้นชักจะเริ่มติดใจกับข้าวฟุโซะแล้วซี้       "   เสียงชาวลิเบเรี่ยนอกโตพร้อมทั้งหนีบคู่หูตัวจิ๋วเดินเข้ามาภายใน
ห้องครัว  ดูเหมือนว่าพวกโยชิกะจะเตรียมกับข้าวเสร็จพอดี
"   วันนี้ฉันทำมาเยอะเลยนะคะ     "   โยชิกะยิ้มต้อนรับด้วยความแจ่มใส  งั้นก็แน่ชัดแล้วว่า  ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก
"   อา...   หอมจังเลยนะ      "     ทรูเด้เดินตามเอริก้าเข้ามาด้วยกัน  ดูเหมือนทั้งคู่จะเพิ่งเจอกันกลางทางเท่านั้นแหละ
จึงไม่ค่อยได้พูดอะไรกันเลย   แต่เอริก้าที่ยังแจ่มใสเหมือนเดิมก็ดูท่าจะไม่มีอะไรต้องคุยแล้วสินะ  
"   ทานก่อนละน๊า~~~        "     เอริก้าลงนั่งตรงที่ประจำตัวเอง  แล้วก็คว้าชามข้าวขึ้นมาทานอย่างเอร็ดอร่อย
"    เฮ้ๆ!  รีบทานก่อนผู้บัญชาการได้ยังไงฮาร์ทมาน!!        "    ทรูเด้รีบค้าน  มีน่ากับพันตรียังไม่มากันเลย  
"    เอาน่าๆ  เรื่องอาหารการกินเค้าไม่ถือยศกันหรอก  และฉันก็รู้ว่าโยชิกะเค้าเตรียมสำรับเผื่อเอาไว้แล้ว   "  ชาร์ลีเอ่ย  ซึ่งมัน
ก็เป็นเรื่องจริงที่โยชิกะเตรียมกับข้าวฟุโซะไว้สองสำรับ  แต่นั่นก็ทำให้ทั้งเพรีนและทรูเด้นึกขึ้นมาได้  ถ้าอย่างนั้น โยชิกะ
ก็ต้องรู้สินะว่าพันตรีกับหัวหน้ามีน่าไปไหนกัน  หรือว่าจะเป็นความบังเอิญกันนะ  แต่ว่า  เป็นไปได้จริงเหรอ?



    ในเวลาเดียวกัน.. มีน่าที่เพิ่งคุยธุระส่วนตัวกับเพรีนเสร็จ  เธอก็คงได้แต่ถอนใจไปก่อนในวันนี้  แต่คิดว่าสำหรับ
เรื่องเพรีน คงจะไม่น่าหนักใจเท่าพันตรีเองต่างหาก   ตอนนี้เธออยากได้เวลาเงียบๆสงบอยู่คนเดียว  เธอจึงกลับเข้า
ไปที่ห้องนอนของเธอไปด้วยความเหนื่อยล้า  เหนื่อยใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เหลือเกิน  
"   โถ...  เหนื่อยมากเลยเหรอ?       "     เสียงใครบางคนทักขึ้นในห้องนอนของมีน่า  เมื่อจะเปิดไฟ  กลับเปิดไฟไม่ออก
ทำให้มีน่าไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่านี่คือใครที่แอบเข้ามาอยู่ในห้อง  แต่ก็คงไม่จำเป็นต้องเดาแล้ว  ในเมื่อ
เสียงนั้นบ่งบอกเต็มๆว่า  เจ้าของเสียงนั้นคือคนที่เธอยังกลัวคนนั้นนั่นเอง
"  มิโอะ!!!   เธอเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง!?!     "      
"   ก็เข้ามา.. ตอนที่เธอเข้าไปอาบน้ำนั่นแหละ...     "    เธอยิ้มแสยะ  เขี้ยวฟันที่สาดส่องกับดวงจันทร์ทำให้เงานั้น
เป็นเหมือนดั่งปีศาจที่กำลังยิ้มแสยะอยู่ในความมืดยังไงอย่างนั้น  มีน่าพยายามเปิดไฟ แต่ก็ไม่ได้ผล
"  เธอทำอะไรกับหลอดไฟน่ะ!! เปิดออกเดี๋ยวนี้นะมิโอะ!!       "  
"  ฉันก็แค่คลายหลอดเอาไว้หลวมๆเท่านั้นเอง...   อย่าไปแตะมันเข้าล่ะ  เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังเปิดไฟ  
เดี๋ยวโดนไฟดูดตาย ฉันก็คงจะเซ็งแย่เลย       "    มิโอะยังดูสนุกสนานจากคำพูดอันเยอะเย้ยเช่นนั้น  
"  เธออยากจะทำอะไรฉันเธอก็ทำเลยสิ!!!   แต่ฉันยืนยันว่าฉันไม่ได้นอกใจเธอ!!!        "    
"   .......         "       เมื่อมีน่าว่าเช่นนั้น  ก็ทำให้พันตรีเงียบไปสักพัก  มีน่าไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของพันตรีได้เลย  
และก็ไม่สามารถอ่านใจพันตรีได้อีกด้วย  นี่มิโอะกำลังคิดอะไรกับคำพูดนั้นนะ  
"  ทำเลยสิมิโอะ.....           "       มีน่ายังคงพยายามท้าทาย    จู่ๆ มิโอะก็ลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินตรงมายังที่เธอ
"  อะไรก็ได้สินะ....         "     เสียงนั้นพึมพำอย่างน่ากลัว  มิโอะจะทำอะไรเธอนะ     ว่าแล้วมิโอะก็เดินผ่านเธอไปเพื่อที่จะ
ปิดประตูล็อคห้องให้มิดชิด  อะไรกัน  นี่เธอกำลังจะถูกทำอะไรนะ  ไม่ทันไรร่างกายเธอก็รู้สึกถูกเหวี่ยงลงไปบนเตียง
ด้วยความรุนแรงและก้าวร้าว      
"  โอ๊ย!!!       "  
"   ได้...  ถ้าเธอให้ฉันทำ   ฉันก็จะทำให้เธอสาสมแก่ใจ      "        





"    เอ่อ   ฉันไม่รู้นะคะว่าคุณซาคาโมโต้ไปไหน   เขาแค่สั่งให้ฉันทำกับข้าวเผื่อไว้สองที่เท่านั้นเองค่ะ    "  โยชิกะตอบอย่าง
ลุกลี้ลุกลน  คงจะเป็นความจริง  เพราะว่าปกติพันตรีไม่น่าจะให้ใครรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่    ทั้งทรูเด้และเพรีนต่างก็คิดหนัก  
จะไปคืนดีกับหัวหน้ารึ?   ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้  



"   อย่านะ! มิโอะ!!  เจ็บนะ!!!        "      มีน่าร้องครางเมื่อถูกรอยเขี้ยวของมิโอะขบกัดเข้ามาในลำคอ  
"   ฉันจะลงโทษเธอ  ให้เจ็บถึงใจเลย...        "    
"   เธอไม่เชื่อฉันเหรอ!!!     ยังไงเธอก็จะไม่เชื่อใจฉันเลยใช่ไหม!!!         "      มีน่าตวาดใส่อย่างเหลืออด  
"    ฉันจะเชื่อได้ไง  ในเมื่อของมันเห็นตำตา...        "    
"    มันเป็นอุบัติเหตุ...          "      
"    ฉันก็อยากจะเชื่อแบบนั้นเหมือนกัน!!!  แต่ว่าวันนั้น... วันนั้น  วันที่ฉันโทรไปหาเธอน่ะ!!!   ทำไมถึงมีบาร์คฮอร์นอยู่ในห้อง!?!    "  
"    เธอได้ยินเสียงจามเหรอ?         "   มีน่านึกขึ้นมาได้  สุดท้ายแล้วจริงๆมิโอะก็ได้ยินสินะ
"    ทั้งๆที่โทรหากันได้  แต่เธอก็ไม่โทรมาเลย!!!   ทำไมล่ะ...    "    
"    ฉันไม่ได้ว่างอย่างคุณเพรีนซะหน่อย       "    
"    จะยังไงก็ตามแต่   ฉันจะรอ...  จนกว่ารอยเขี้ยวนั้นจะหาย        "    มิโอะลุกขึ้นมา  เลิกการกระทำที่ข่มเหงนั้นไป  ในเมื่อไม่มี
อะไรที่จะพูดกันได้แล้ว   ก็เปล่าประโยชน์ที่จะทำต่อ    แต่ก่อนที่จะออกไป   มิโอะได้กลับมาหามีน่าอีกครั้ง  แล้วก็ลงมือกับที่แก้ม
ของมีน่าเต็มๆ   ฝ่ามือฟาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว  
"    โอ๊ย!!            "  
"     ต่อไป...   เธอก็ตบฉันคืนสิ...         "       มิโอะพุดด้วยสีหน้าเฉยชา  เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ  
"     พูดอะไรน่ะมิโอะ...  ฉันจะตบเธอได้ยังไง...        "
"     บอกให้ตบก็ตบเซ่!!!!!!~          "   มิโอะตวาดสั่งอย่างหงุดหงิด   มีน่าจึงจำต้องง้างมือสุดแรง ใจหนึ่งก็รัก  อีกใจหนึ่งก็โกรธเคืองที่
มิโอะไม่เชื่อใจเธอเลยซักนิด  ทั้งที่เป็นแฟนกันแท้ๆ   ร่างของพันตรีถึงกับเกือบทรุดลงไป  มิโอะยิ้มแสยะแล้วก็เดินกลับออกไป  
"      ขอบใจ....         "      
"      มิโอะ...   ฉันยังรักเธอเหมือนเดิมนะ...         "    มีน่าพูดทิ้งท้ายเอาไว้  แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเดินจากไปเสียแล้ว  เธอรู้ว่าเมื่อกี้
มิโอะคิดอะไร   มิโอะกำลังสับสน  เธอกำลังสับสนกับตัวเอง  และตัวเธอด้วย  นี่เธอควรจะปล่อยเขาไปก่อนสินะ    

"     ไม่ต้องบอกฉันก็รู้น่า....           "      ราชนาวีฟุโซะพึมพำเมื่อได้อยู่คนเดียว  สงสัยดูท่าว่ากับข้าวที่ให้ทำเผื่อไว้ จะไม่มีคนทานเสียแล้ว
เพราะต่างฝ่าย  ต่างก็รู้สึกเศร้าใจไม่อาจลงมือทานอาหารนั้นได้ลงเลย   ยังไงมิโอะก็ไม่อาจยอมรับได้ว่ามีน่านั้นยังคงซื่อสัตย์ต่อเธอเสมออยู่รึเปล่า
มีอยู่หลายอย่างที่เธอยังคงเก็บมาน้อยใจอยู่ประจำ   และหนึ่งในนั้นก็คือ  ทรูเด้รู้จักกับมีน่ามาก่อนเธอเสียด้วยซ้ำ   และซ้ำยังเป็นคนชาติเดียวกัน
ยังไงก็มีโอกาสเจอกันมากกว่าอยู่แล้ว   แม้นเธอบอกว่า  เธอเชื่อมีน่า   แต่ใจเธอกลับไม่อยากเชื่ออะไรอีกต่อไปแล้ว  



    วันต่อมา  เป็นไปอย่างเงียบเหงา  ไม่มีแม้กระทั่งเสียงโวยวายของพันตรีที่มีต่อลูกน้อง  ช่างเป็นบรรยากาศที่แปลกอะไรอย่างนี้นะ
พวกโยชิกะที่วันนี้ได้กลับมาฝึกกับพันตรีอีกครั้ง  ก็ได้แต่สงสัยว่าทำไมวันนี่พันตรีไม่ดุพวกเธอเลย

"    ซิทอัพ 100 ครั้งไป...          "    มิโอะสั่งเหมือนพูดลอยๆ   แล้วก็ยืนเหม่ออยู่อย่างนั้น  พวกโยชิกะมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วก็
ไปซิทอัพแต่โดยดี   แม้ว่าพวกโยชิกะจะทำท่าเสียงอ่อยเมื่อยล้าขนาดไหน แต่ดูท่าพันตรีจะแทบไม่ได้สนใจเลย
"    พันตรีซาคาโมโต้...         "    เพรีนที่แอบยืนดูอยู่ห่างๆ ก็ได้แต่เป็นทุกข์  นี่เธอทำให้พันตรีเป็นเช่นนี้หรือไงกันนะ
"    ทำไมถึงมัวลับๆล่อๆล่ะ  เข้าไปทำให้พันตรีรู้สึกดีขึ้นสิ...     "   ทรูเด้โผล่มาจากด้านหลังของเพรีน เล่นเอาสาวน้อยตกใจนัก
"    คุณบาร์คฮอร์น...       "  
"    วางใจเธอ  ถึงยังไงเธอก็ไม่ถูกใครว่าหรอก     "  
"    เปล่าค่ะ  คือเมื่อวานนี้  พันตรีเค้ามาขอให้ฉันเล่นละครเป็นแฟนเค้าเล่นๆน่ะค่ะ        "       เพรีนตอบท่าทางอึกอักเต็มที
"    ก็ดีแล้วนี่   งั้นก็  ไปทำหน้าที่ของแฟนหน่อยสิ      "      ทรูเด้ตบบ่าให้กำลังใจเต็มที่  จริงๆแล้วเพรีนทำตัวไม่ถูกเลยมากกว่า
พันตรีต้องมาโศกเศร้าเช่นนี้  แต่หน้าที่ของแฟนมันก็คือ การทำให้คนที่รักนั้นสบายใจสินะ  

"    เอ่อ...พันตรีคะ..           "     เพรีนแอบมาสะกิดที่ไหล่ของพันตรีเบาๆ ซึ่งนั่นก็เพียงพอที่ทำให้พันตรีรู้สึกตัว
"     มีอะไรเหรอ?            "    
"     น...นี่ผ้าเช็ดหน้าค่ะ  ปล่อยให้ร่างกายร้อนมากๆไม่ดีนะคะ     "      เพรีนค่อยๆยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อย่างระวังตัว  อีกฝ่ายรับมา
ซับเหงื่อตัวเองอย่างพึงพอใจ  ก่อนหน้านั้นเธอเองก็ไม่รู้สึกตัวเลยว่า  ตนเองนั้นมีเหงื่อออกเยอะขนาดไหน  
"     ขอบใจนะ...       มีน่า...           "        พันตรีเอ่ยด้วยสายตาที่เหม่อลอย   ดูท่าอาการของเขาจะเป็นหนักกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก
คิดแล้วก็น่าเจ็บใจนัก   แม้แต่ขนาดนี้  พันตรียังเอ่ยชื่อของหัวหน้าออกมาได้ลงคอ  แสดงว่าพันตรียังคงรักหัวหน้ามีน่า
เป็นอย่างมากเลยทีเดียว  แล้วทำไมหัวหน้ามีน่าถึงได้ทำให้พันตรีเสียใจได้ลงคอนะ  
"    พันตรีซาคาโมโต้คะ   พวกเขาซิทอัพครบ 100 ครั้งแล้วค่ะ     "    เพรีนสะกิดให้พันตรีรู้สึกตัวอีกครั้ง  
"    โอ๊ะ   อย่างนั้นเหรอ?   ให้ตายสิ  นี่ก็หมดเวลาฝึกภาคเช้าแล้ว   พวกเธอไปพักได้    "     พันตรีเอ่ยจบการฝึกภาคเช้าเอาไว้
เพียงเท่านี้  พวกโยชิกะจึงได้แยกย้ายกันไป  แต่ทว่าไม่ทันได้พัก  ดูเหมือนพวกเธอจะต้องออกแรงกันอีกแล้ว

"     หวอ!!!!!               "  


"    พันตรีคะ!!  เนวรอยมาค่ะ!!!            "        
"    อือ!!!            "     ดูเหมือนมิโอะจะกลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง  และรีบวิ่งออกมุ่งหน้าไปที่โรงเก็บสไตรค์เกอร์อย่างรวดเร็ว  
เพียงไม่นาน  พันตรีก็ออกบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้   และจากไปเพียงลำพัง   ซึ่งเป็นการกระทำที่แปลกไปจากเดิมมาก   โดยปกติแล้ว
พันตรีจะต้องบินช้าๆเพื่อรอคนอื่นมาสมทบให้พร้อมก่อน
"    คุณมิยาฟุจิกับคุณลีเน็ทท์ให้พักเอาแรงก่อน จนกว่าฉันจะเรียกไปสมทบล่ะ!!!   ทุกคนออกบินได้!!!         "    มีน่าออกคำสั่ง
ว่าแล้วทุกคนในหน่วยที่สามารถออกบินได้ในเวลานี้  ก็ออกปฏิบัติการตามหน้าที่ของตัวเองตามเดิมที่เคยกระทำมา  
"    แล้วพันตรีล่ะคะ?           "   ชาร์ลีเอะใจขึ้นมาที่ปฏิบัติการครั้งนี้ไม่มีพันตรีตามมาด้วย  มีน่าเองก็เพิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติ
"    อะไรนะ!?!    พันตรียังไม่มาเหรอ?      "    
"    พ...พันตรีออกล่วงหน้าไปก่อนแล้วล่ะค่ะ!!!     "     เพรีนที่ออกบินรอกำลังสมทบรายงานให้ทราบ  
"    บินล่วงหน้าไปก่อนแล้วเหรอ!?!       "      




"    .......          "        ดูเหมือนว่าพันตรีจะบินมาถึงตัวเนวรอยโดยลำพัง  ซึ่งคราวนี้เนวรอยที่พบ  เป็นเนวรอยรูปร่างเป็นคนเหมือนที่
โยชิกะเคยเจอ  เพียงแต่ว่าคราวนี้มันพูดได้ด้วย  
"   ฉันนึกแล้วว่าคุณจะต้องมาถึงเป็นคนแรก      "      เสียงนั่นทักทายกับพันตรีด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย
"   อย่าคิดว่าพูดได้แล้วฉันจะหลงกลแกง่ายๆนะ    "  
"   เปล่าเลย  ฉันก็ไม่คิดหรอกว่าคนที่ฉลาดอย่างคุณจะติดกับเราง่ายๆ   "    
"   แล้วแกมาที่นี่เพื่ออะไร   ทำไมถึงพูดได้ขึ้นมาล่ะ?         "  
"   พวกเราเหล่าซากดึกดำบรรพ์หรือเนวรอยด์  ซึ่งเป็นชื่อที่พวกคุณตั้งให้แก่พวกเรานั้น  อาศัยอยู่บนโลกของคุณมานานแล้ว
ไม่น่าจะแปลกใจหรอก  ที่พวกเราจะสามารถเรียนรู้ภาษาของพวกคุณได้     "  
"   พวกแก...เป็นใครกันแน่?            "      มิโอะชักดาบออกมา  เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้  
"   คิดจะสู้เหรอ?  คุณคิดจะทำร้ายพวกเดียวกันอย่างนั้นเหรอ?     "       เนวรอยตัวนั้นยิ้มแสยะ  เพิ่งจะเคยเห็นเนวรอยยิ้มอย่างนั้นแหละ
"   พวกเดียวกัน!?!     "    
"    สัญลักษณ์ที่ตาขวาของคุณไง...     "  
"    บ้าน่า!!!   ที่ฉันมองเห็นคอร์ของเนวรอยได้!!!   เพราะว่าพลังเวทของฉันยังไงล่ะ!!!            "  
"    เปล่าเลย   พลังเวทของคุณน่ะ...  มันก็แค่ทำให้มองเห็นได้ไกลขึ้นเท่านั้นแหละ      "  
"     แค่เศษคอร์ที่เคยกระเด็นเข้าตาฉัน  จะทำให้ฉันกลายเป็น....   ได้ยังไง!!!            "        
"     เอาไว้อีกไม่นาน  คุณก็จะรู้เอง...          "  
"     หุบปากไปซะ!!!!            "        




"    อีกไม่นานก็จะถึงตัวเนวรอยแล้ว!!!  ทุกคนระวังตัวเอาไว้ให้ดี!!         "   มีน่าย้ำเตือนให้ทุกคนระมัดระวังตัวก่อนถึงตัวข้าศึก แต่ทว่า
จู่ๆความรู้สึกถึงตัวเนวรอยก็หายไป  ไม่ใช่แค่มีน่า  แต่ทุกคนเองก็รู้สึกด้วยว่า  เนวรอยหายไปแล้ว
"   เนวรอยหายไปแล้ว!?!          "     ทรูเด้ทักขึ้น  
"   เป็นไปได้ยังไง!?!   หรือว่าพันตรีจะจัดการเองคนเดียว!?!       "   เอริก้าเองก็ดูจะประหลาดใจอย่างไม่น่าเชื่อ  แต่ว่าเมื่อบินมาถึง
ทุกคนก็ต้องเชื่อว่าพันตรีนั้น  กำจัดเนวรอยตัวนั้นไปแล้วจริงๆ  
"    มิโอะ!?!       "  
"    ..... ไม่มีอะไรแล้ว   รีบกลับฐานไปซะ        "    มิโอะพึมพำแล้วก็เก็บดาบเข้าฝักตามเดิม    
"    โหย   งี้พวกเราก็ตกงานแย่เลยสิพันตรี     "   ลุคคินี่แซวๆเล็กๆน้อย  แต่ดูเหมือนพันตรีจะไม่รับมุข
"    ฉันบอกให้ไสหัวกลับฐานไป ก็กลับไปสิ!!!!              "      เธอตวาดใส่ลูกน้องของเธออย่างน่ากลัว  แม้กระทั่งมีน่ายังกลัวในความ
ก้าวร้าวของเธอ  ทั้งๆที่คิดว่าถ้าได้ต่อสู้แล้ว  พันตรีจะกลับมาเป็นคนเดิมได้แล้วเสียอีก   แต่ว่าตอนนี้  เธอคงต้องพาลูกน้องที่น่ารักของเธอ
กลับไปที่ฐานก่อนเสียแล้ว  
"   ทั้งหมด  กลับฐานได้....           "         มีน่าบินนำขบวนทัพกลับฐานตามเหตุการณ์นั้น  เหลือแต่พันตรีที่กำลังสับสนในตัวเองอยู่
การออกบินครั้งแรกที่ทำให้เธอต้องสูญเสียตาขวาของเธอไป  แต่ว่าจู่ๆเธอก็ได้ตาขวานั้นกลับมาอย่างไม่น่าเชื่อ  ด้วยพลังของเศษคอร์
ที่กระเด็นเข้าตาเธอ  แต่ว่าทางศูนย์วิจัยก็บอกมาแล้วว่าเศษคอร์นั้นได้แตกสลายไปหมดแล้ว  แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่เธอนั้น
เธอนั้นกำลังจะเป็น    เนวรอยด์!?!    


----------------------------------------------------------------

ตอนหน้า เรามาย้อนความทรงจำกันกับการสอยศัตรูครั้งแรกในชีวิตของพันตรีซาคาโมโต้!!!