ตอนที่ 7
Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes
Knight's Cross of the Iron Cross
กางเขนอัศวิน เป็นเหรียญกล้าหาญในชุดกางเขนเหล็ก ซึ่งเป็นเกียรติยศสูงสุดของทหารนาซีเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นเหรียญกล้าหาญชั้นสูงที่สุดเป็นอันดับสองรองจาก Grand Cross of the Iron Cross ในช่วงจักรวรรดิไรช์ที่สาม
สำหรับกองทัพอากาศเยอรมัน (Luftwaffe) นักบินที่มีสิทธิ์ได้รับ Knight Cross ต้องได้รับ Iron Cross ชั้นที่หนึ่งมาก่อนแล้ว ซึ่งโอกาสที่ได้รับนั้นค่อนข้างจะยาก นักบินได้รับเหรียญแต่ละเหรียญสำหรับแต้มสะสมทุกๆ 20 แต้ม โดยนับแต้มดังนี้
1 แต้มสำหรับการยิงเครื่องบินเครื่องยนต์เดี่ยวตก
2 แต้มสำหรับเครื่องบินเครื่องยนต์แฝด
3 แต้มสำหรับเครื่องบินสี่เครื่องยนต์
ทุกแต้มจะคูณสองสำหรับปฏิบัติการในเวลากลางคืน
กางเขนอัศวินมีการประดับยศในระหว่างปี 1939 ถึง 1945 โดยเงื่อนไขในการรับนั้นเพิ่มขึ้นในระหว่างสงคราม
Blizkrieg
Blitzkrieg (การจู่โจมแบบสายฟ้าแลบ) เป็นชื่อของปฏิบัติการโจมตี ซึ่งจะใช้การทิ้งระเบิดปูพรม ตามด้วยการโจมตีจากยานเกราะด้วยความเร็ว เพื่อไม่ให้ข้าศึกรู้ตัวและป้องกันตัวได้ หลักการพื้นฐานของการโจมตีรูปแบบนี้ถือกำเนิดในช่วงศตวรรษที่ 20 โดยหลายๆประเทศ และได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่องในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (โดยประเทศเยอร์มันเป็นส่วนใหญ่)
เยอรมันใช้กลยุทธ์นี้อย่างมีประสิทธิผลมากในการรุกรานยุโรปตะวันตก และในช่วงแรกของการบุกสหภาพโซเวียต
Willys MB / Ford GPW
Willys MB เป็นรถจี๊พของสหรัฐอเมริกา ผลิตในระหว่างปี 1941 ถึง 1945 มีรูปร่างเดียวกับ Ford GPW และเป็นที่รู้จักกันกว้างขวาง สำหรับรถจี๊พที่ใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
เอริก้าขโมยกางเกงใน
เอริคขโมยหมวก
มีนาคม 1944 เอริค ฮาร์ทมันน์, เจอราด บาร์คฮอร์น, วอลเทอร์ ครูปินสกี้ และ โยฮันเนส ไวส์ ถูกเรียกตัวไปพบฮิตเลอร์ที่ Berchtesgaden
บาร์คฮอร์นไปรับเหรียญกล้าหาญรูปกางเขนอัศวินประดับใบโอ๊คและดาบ ส่วนที่เหลือไปรับเหรียญกล้าหาญรูปกางเขนอัศวินประดับใบโอ๊ค
ระหว่างทาง ทั้งสี่เทแต่คอนยัคและแชมเปญลงกระเพาะ โดยไม่ได้แตะต้องอาหารสักมื้อเป็นเวลาสองวัน
ครูปินสกี้กล่าวในเวลาต่อมาว่า พวกเขา "ต้องประคองกันและกัน"
เมื่อพวกเขาไปถึงที่หมาย ท่ามกลางอากาศหนาวจัด กลุ่มนายทหารอากาศที่ยอดเยี่ยมที่สุดพบว่าแม้แต่การยืนนิ่งๆยังยาก
คนแรกที่พวกเขาพบหลังจากลงจากรถไฟคือองครักษ์ของฮิตเลอร์ ร้อยเอกวอนเบโลว ซึ่งถึงกับช็อคเมื่อเห็นสภาพของพวกเขา อย่างไรก็ตาม พวกเขาต้องพบผู้นำในอีกสองสามชั่วโมงข้างหน้า
เมื่อพวกเขาไปถึง Berchtesgaden ฮาร์ทมันน์ ผู้ซึ่งยังคง "ไม่รู้สึกรู้สา" และมีปัญหากับสายตาในตอนนั้น หาหมวกไม่เจอ "...ผมก็เลยคว้าหมวกบนแท่นมาสวม มันใหญ่ไปหน่อย ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ของผม เบโลวโมโหและบอกว่านั่นหมวกของฮิตเลอร์ ให้วางกลับที่เดิมซะ ทุกคนหัวเราะกันใหญ่เพราะเรื่องนั้นยกเว้นเบโลว ผมเลยยิงมุกเรื่องฮิตเลอร์หัวใหญ่ และมันก็ "เหมาะสมกับหน้าที่ดี" ซึ่งยิ่งทำให้พวกเขาขำกันท้องคัดท้องแข็ง..."
อ่านบทสัมภาษณ์ของเอริค ฮาร์ทมันน์ ซึ่งเป็นบทสัมภาษณ์สุดท้ายก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปี 1993 ได้ที่นี่ครับ
http://www.hotlinecy.com/hartmann.htm
Quote
A: Tell about the time you received the Oak Leaves from Hitler.
Q: That was a strange time. First, most of us were drunk. Gerd Barkhorn, Walter
Krupinski, Johannes Wiese and I were to report to Berchtesgaden. All of us
except Gerd were getting the Oak Leaves, he was getting the Swords. By the
time we got their we were trying to sober up. Walter always stated years later
that we had to hold each other up. We had been drinking cognac and
champagne, a deadly combination when you have not eaten in a couple of
days. The first person we met off the train was Hitler’s Luftwaffe adjutant,
Major von Below, who was I think in a state of shock at our condition. Were
to meet Hitler in a couple of hours, and we could hardly stand. This was in
March 1944, and there was a lot of snow at that time at that altitude.
Q: I spoke to Walter Krupinski and read about the ‘hat event’ in your biography
by Ray Toliver and Trevor Constable. What was that about?
A: I could not find my hat, and my vision was not the best, so I took a hat on a
stand and put it on, and it was too large. I knew it was not mine at that time.
Below became upset and told me it was Hitler’s, and to put it back. Everyone
was laughing about it except Below. I made some joke about Hitler having a
big head, and that it ‘must go with the job,’ which created even more laughter.
Quote
Q: One question many people may have is how can you not have hatred for the
Russians after your experiences with them?
ถาม: คำถามหนึ่งซึ่งหลายๆคนอยากถาม ทำอย่างไรคุณถึงไม่เกลียดชาวรัสเซีย หลังจากได้รับกระสบการณ์เช่นนั้นจากพวกเขา
A: One thing I learned is this: Never allow yourself to hate a people because of
the actions of a few. Hatred and bigotry destroyed my nation, and millions
died. I would hope that most people did not hate Germans because of the
Nazis, or Americans because of slaves. Never hate, it only eats you alive.
Keep an open mind and always look for the good in people. You may be
surprised at what you find.
ตอบ: สิ่งหนึ่งซึ่งผมเรียนรู้ก็คือ อย่าปล่อยให้ตัวเองเกลียดผู้คน เพียงเพราะการกระทำของใครบางคน
ความเกลียดชังและการแบ่งแยกได้ทำลายประเทศของผม และผู้คนนับล้านต้องตาย
ผมหวังว่าคนส่วนใหญ่จะไม่เกลียดเยอรมันเพราะนาซี หรือเกลียดอเมริกันเพราะการค้าทาส
อย่าเกลียด ความเกลียดมีแต่จะกัดกินคุณทั้งเป็น
เปิดใจให้กว้างและมองหาข้อดีในตัวคน คุณอาจประหลาดใจกับสิ่งที่จะได้พบ
in Databases
